Het is klein en het blogt

HET IS KLEIN EN HET LEEFT NOG.

2012-01-25T08:49:00.000+01:00

Groetjes aan 2011, hallo voor 2012

2011-12-25T15:01:00.000+01:00

Bijna een jaar geleden lazen jullie hier mijn Oudejaarsblog: over wat er allemaal gebeurd was in tweeduizendtien en waarop ik hoopte voor tweeduizendelf. Het leek me een prima idee om bij deze een deel 2 in het leven te roepen. Met alle dingen die zijn gebeurd, niet zijn gebeurd of juist nog gaan gebeuren. Amen.

Sorry, 2011...
- Dat ik nog steeds niet ben gaan sporten
- Dat ik mijn nagellakpotjesverslaving alleen maar meer heb uitgebreid
- Dat uitstellen nog steeds in mijn natuurlijke aard ligt
- Dat ik mensen ook dit jaar weer te vaak heb gecorrigeerd (bij 'als mij' bijvoorbeeld)
- Dat ik niet heel aardig was tegen de verkoopmevrouw aan de telefoon
- Van die keren dat ik stiekem zwart heb gereden
- Dat ik de wereld minder aandacht geef, blame Wordfeud

Bedankt, 2011:
- Dat ik ben afgestudeerd, sing hallelujah!
- Dat ik heb gewerkt bij een heleboel fijne bedrijven/bladen/werkgevers
- Dat ik heb ingezien dat (donker)bruin haar me toch echt het beste staat (en blond niet)
- Dat mijn blogje nog steeds over z'n trouwe volgers beschikt
- Dat ik me in Gran Canaria all inclusive heb mogen volproppen
- Dat ik eindelijk mijn grote liefdes Hanson na vele jaren live heb gezien (sing hallelujah again)
- Voor de plekken waar mijn over the top-Dries Roelvink-poster te zien was
- Dat ik dan toch eindelijk ben begonnen aan een deeltijdstudie journalistiek
- Dat mijn man me nog steeds leuk vindt
- Voor alle ervaring die ik heb opgedaan bij Deventer Radio & Televisie
- Voor dat fijne weekje Center Parcs (vooral het zwembad met de wildwaterbaan ---> vindikleuk)
- Voor John Williams en Het Spijt me
- Voor mijn moedertje en haar appeltaarten
- Voor Twitter, de Asos sale en de herintroductie van de McFlurry Stroopwafel
- Dat ik 21 ben geworden (want mooi cijfer)

Verdomme, 2011:
- Dat ik 21 ben geworden (want richting 30)
- Die keer dat ik al fietsend omviel en er een gat in mijn lievelingsbroek kwam
- Dat we nog steeds moeten werken om geld te verdienen
- WAAR BLEEF DIE ZOMER NOU?!
- Dat ik nog steeds zo'n emotioneel wrak ben
- Die keer dat ik (alweer) omviel met mijn fiets en mijn nieuwe schoenen schaafde

Ah toe, 2012...
- Laat me nog even leven, want het leven is te leuk om dood te gaan
- Geef me weinig kapotte paraplu's a.u.b
- En een heleboel nieuwe schoenen en jurkjes
- Laat me al mijn tentamens halen (het liefst met een 8.3 ofzoiets)
- Een hoopje geluk zou ook wel prettig zijn
- En mag ik ook een beetje zon?
... Bij voorbaat dank.

En natuurlijk wens ik al mijn lezers een heel fijn tweeduizendtwaalf! Maar eerst nog een gezellige kerst met een heleboel voer, prop je lekker vol! Ja! Nou dag hè!

Over naastenliefde en moordpartijen

2011-12-19T22:22:00.001+01:00

Jawel hoor. Het heeft weer even geduurd, maar daar ben ik weer. In volle glorie.
Met meteen nog even een vraagje. Mag ik nog één keer over Gee Tee Es Tee praten? Ah toe? Dat heb ik al een tijdje niet meer gedaan. Jullie weten dat ik dol ben op GTST. Oh, echt, ik hou van Goede Tijden. Het schijnt een bekentenis van jewelste te zijn, maar dat moet dan maar.
Het is tijd om de wereld uit te leggen waarom fan zijn van Goede Tijden, Slechte Tijden vreselijk logisch is - als je je er even in verdiept.

Want dat is nou waar niemand de tijd voor neemt. Als je er écht voor gaat zitten (in pyjama is mijn favoriet), merk je dat GTST eigenlijk van hetzelfde intellectuele niveau is als het NOS-journaal met Sascha de Boer.

In onze langstlopende Vaderlandsche soap zitten namelijk een aantal wijze levenslessen verscholen. Dat altijd alles goed komt, bijvoorbeeld. Levend begraven worden, drie keer in een rolstoel of een kogel in je hoofd: geeft niets. In Goede Tijden hoef je je helemaal geen zorgen te maken als je voor de zoveelste keer sterft. De gemiddelde Meerdijker (want daar gebeurt het allemaal) komt er zonder kleerscheuren bovenop.
Vooral Ludo Sanders draagt het motto ‘kompgoed’ al z’n GTST-lange leven. Toen zijn vrouw plots op de grond viel en begon te stuiptrekken, stond hij stoïcijns toe te kijken alsof ‘ie wachtte tot hij aan de beurt was bij de Albert Heijn. Hoe doet die man dat toch?
Nog een belangrijke les uit GTST: Heb uw naasten lief (en niet zo’n beetje ook). Onder de lakens en samen met je moeders ex, bijvoorbeeld. Of het nou je oma’s nicht is of de dochter van je achteroom: sexen kan altijd. En overal. En met de hele familie.
Over families gesproken: Als GTST-kijker weet je dat je er nooit van uit moet gaan dat je vader je vader is, of je kind wel je kind. In Meerdijk kijken ze niet gek op van een vader die opeens een broer blijkt. Nu krab je wel even twee keer achter je oor als je broers vreemde trekjes ietwat buitenechtelijk aanvoelen.

Dus of je nou verkeert in Goede Tijden of Slechte Tijden, je doet er altijd goed aan om tegen acht uur op de bank te ploffen voor een therapeutische sessie vol buitenechtelijke kinderen en onschuldige moordpartijen. Is uiteindelijk alleen maar goed voor je.

Geloof mij nou maar.

Hoe het gaat en dat soort dingen

2011-12-04T21:56:00.001+01:00

Ik zal jullie eens vertellen hoe het met mij gaat.
Misschien vinden jullie het prettig om dat te weten en ik wil ook wel weten hoe het met jullie gaat, maar ik ben eerst.

Ja, mijn haar. Het is weer donkerder geverfd. Dat vond ik mooier. Het is tegenwoordig ook de bedoeling dat het elke dag goed zit omdat ik heb besloten om altijd een Zitaltijdgoedspray bij me te hebben, maar die werkt helaas niet zo goed als je net door een windvlaag met gore miezerdruppels hebt gewandeld. Jammer.

Een column is een kort stukje proza waarin de auteur spits en uitdagend zijn mening ventileert. Vaak wordt een column in een krant of tijdschrift gepubliceerd,
en dieeeeeeee ga ik schrijven, jawel hoor, in de krant van Windesheim, en Windesheim, dat is een school. Waar ik heel toevallig op zit. Ik ging eens opzoeken hoeveel mensen dat ding eigenlijk lezen en dat blijkt toch zo rond de 7000 oplagen te liggen dus toen slikte ik even, maar ik slikte door, want het is eigenlijk alleen maar leuk. Oja, vanaf januari ben ik te vinden op papier, maar tegen die tijd rinkel ik nog wel even aan het spreekwoordelijke belletje.

Bij GTST loop ik een beetje achter, hoor. Erg slecht van me. Ik ben erg benieuwd of Maxime nou al wraak heeft genomen op Nick en of Janine misschien weer dood is, en of Rikkie en Sjoerd hun baby al hebben teruggepikt. Maar niks verklappen hoor, want ik ga het allemaal nog bekijken.

Iets spannends. Dat ga ik doen, binnenkort, maar ik zeg niet wat, en ook niet hoe en waar. En ook niet waarom. En ik vind het heel grappig om dit hier te vertellen maar niet te zeggen wat het is.

Zo, ik kan natuurlijk nog wel veel meer vertellen. Over wat ik allemaal heb gegeten en gedaan de afgelopen twee weken (want ik heb al twee weken niet geblogdtd), wat ik van Sinterklaas heb gekregen en wat niet, dat ik heb geleerd welke taal Sean Paul spreekt en dat internationale handel goed is voor de economie, en over wat ik morgen ga doen en hoe lekker mijn bed ligt.
Maar dat doe ik niet, want nu zijn jullie.

Alles goed?

Flat- trap- en sleutelellende: Goedzo Silke

2011-11-20T21:51:00.001+01:00

Ik ben het afgelopen weekend een beetje dom geweest.
Dat was achteraf heel grappig, maar alleen achteraf.

Het zat zo. Ik zou vrijdagavond naar een concert in Paradiso gaan. Daar keek ik al heel lang naar uit. Eigenlijk al 8 jaar, want ik ben al 8 jaar trouwe fan van Hanson. Jaaaa, die langharige kinderen die bekend werden met Mmmbop. En jaaa, die zijn nu 14 jaar ouder en uitgegroeid tot minder harige, zéér fijne volwassen mannen met een geweldig talent voor het maken van de meest mooie muziek ooit. Dus. Ik had extreem veel zin.

Mijn broer woont in Amsterdam en was dit weekend niet thuis, dus na het concert kon ik mooi in zijn nest slapen. Dus had ik zijn sleutels bij laten maken. Ik kwam aan in de hoofdstad, dropte eerst mijn spullen bij de brüder thuis en vertrok weer. Want ik had haast en moest nog wat voer kopen in de supermarkt om te koken. En dat moest snel, want dan kwam ik nog op tijd voor het voorprogramma.

Zeven minuten later stapte ik Den Albert uit. En ik liep terug. Naar mijn broers flat.
Daar stak ik sleutel 1 in het gat, waarmee je veilig in het trappenhuis staat. Vervolgens is het de bedoeling dat je sleutel 2 in het gat van de deur stopt, en als dat goed gaat, sta je in je huis. Als het goed gaat.

Ik belde mijn broer.
'Ja hoi, welke verdieping was het nou ook alweer?'
Want alles leek er op elkaar.
'De tweede verdieping.'
'O ja.'
'Naast de deur staat een plank.'
Ik zag een plank.
'Ik zie het. Ik ben er. Daag!'

Maar sleutel 2 paste niet. Ik duwde en ik draaide en ik vloekte maar niets hielp. Hij paste niet en de sleutel was niet goed bijgemaakt. Daar gaat mijn avond, dacht ik meteen. En ik besefte dat ik niet naar binnen kon, waar al mijn spullen lagen, en dus ook mijn ticket en mijn chipkaart en mijn alles. Het concert van mijn leven kon ik dus wel vergeten.

Ik belde mijn broer.
'De sleutel past niet.'
'Hoe kan dat nou?'
'Ik weet het niet. Hij past niet. Hij doet het niet. En ik moet erin. Ik moet naar binnen want ik kom te laat en nu mis ik alles. En jij bent weg en nu kan ik nergens slapen en de accu van mijn telefoon is bijna op en nu mis ik Hanson. O, wat nu...'

Ik probeerde het nog eens. Hij paste nog steeds niet. Ik plofde neer op de trap in het trappenhuis in Amsterdamse flat met mijn spaghettimix en tomatensaus.

Ik belde mijn concertvrienden. Ik belde mijn moeder. Ik belde mijn broer nog eens, en nog eens, en ik probeerde de sleutel weer. Toen belde ik mijn broer en die zei dat zijn huisgenoot had gesmst dat hij die avond thuis zou komen. Over drie kwartier.

Ik wachtte drie kwartier. Op de trap met mijn lege telefoon. Het voorprogramma was begonnen.

Na een uur was de huisgenoot er nog niet. Dus ik ging naar buiten want dit duurde nu toch al best een beetje lang en misschien zag ik hem vast buiten lopen en kon ik hem roepen en op m'n knieën bedanken dat 'ie dit weekend godzijdank toevallig thuis kwam. Dus ik stapte naar buiten en draaide me om.
Daar zag ik het huisnummer. 97. Wacht even. 97! Ik begon keihard te lachen. Ik zat een uur lang te wachten voor nummer zeven-en-negentig! Mijn broer woont op één-en-negentig! Door de blaadjes die voor de zeven hingen leek de zeven net een één! Stond ik al vanaf vijf voor zes te morrelen aan iemand anders z'n voordeur...

Ik rende naar het goede nummer, douwde de sleutels in de gaten en hoppa, daar stond ik binnen. Binnen in nummer één-en-negentig.

Ik smste mijn broer.
'Wat een giller!'

Ik laadde mijn telefoon tien minuten op want mijn concertvrienden waren al in Paradiso, en dan is het handig om te bellen, waar je bent enzo, en hoe we elkaar vinden. Ik kleedde me om, oefende Hansonliedjes en vloog als een speer naar de Albert Heijn want koken kon nu niet meer dus at ik een banaan als diner, kocht ik een familypack paracetemol -'We hebben alleen nog die met cocaïne mevrouw'- 'Kan me allemaal niks meer schelen'-, ik holde van tram naar tram en was nog nét op tijd in de zaal.

Je begrijpt dat ik hieruit een wijze les heb geleerd. Ik zal vanaf nu hysterisch goed opletten, de volgende keer dat ik met mijn sleutel een huis in moet. Ja.

Maar één ding is zeker: het concert maakte alles goed. Voor Hanson zit ik graag nog eens een uur in een verkeerde flat. Kan mij het schelen.

Het hemd van mijn lijf: Bij deze

2011-11-09T22:26:00.002+01:00

Beloofd is beloofd. Jullie vroegen mij het hemd van mijn lijf, ik antwoord.
Hou je vast.

1. Mis je Amsterdam niet?
Doe ik wel. Best erg. Ik heb een jaar in Amsterdam gewoond, maar toen moest ik terug, want ik moest weer afstuderen in Zwolle, en dat ligt niet helemaal om de hoek. Dat ligt heel wat hoeken verder. Maar Amsterdam mis ik wel. Vooral de koopavonden en de pasta en de huispoezen.

2. Wat vind je van de Versace voor H&M collectie?
Nou, sommige dingen zijn wel leuk. En sommige dingen zijn heel lelijk.
Deze dingen zou ik op zich best wel willen hebben van onze Sint Nicolaas:

3. Wat vind je van je naam?
Ja, wel aardig hoor. Er zijn lelijkere namen (zoals Duifje of Hildegardt), maar ook mooiere (zoals Lauren of Flo). Misschien is dit nog een leuk feitje: ik ben vernoemd naar een Duits meisje dat vermoord is in een taxi. Dat zijn nou bijzondere dingen.

4. Weet je al een beetje wat voor werk je later als je groot bent (haha) wilt doen?
Ja, dat weet ik wel. Als ik later groot ben, wil ik werken voor een televisie-omroep. Het liefst voor de schermen. En anders achter (ertussenin kan niet). Of bij de radio. Verder wil ik blijven doen wat ik nu doe (vormgeven) en ook nog kinderboeken schrijven. En ik wil er ook een hond bij

5. Hé, nog iets besteld bij Asos.com?
Toevallig al een tijdje niet maar ik heb gisteren nog eens rondgesnuffeld (eigenlijk de hele avond) en ik heb een heleboel dingen opgeslagen op mijn computer die ik wil hebben. Jurkjes en schoenen en tassen, en zo. Mijn arme salaris. Nog twee weken.

6. Welke opleiding heb je gevolgd? Vond je dit leuk?
Hou je vast. Ik heb eerst de Havo gedaan (best leuk), toen Communicatie (wel oké), maar daar stopte ik na een jaar mee, toen Grafische vormgeving (heel leuk), afgestudeerd ook, tussendoor nog een LOI-cursus Kinderverhalen schrijven (ook een soort opleiding)(en ook heel erg leuk) en nu studeer ik journalistiek. Heel leuk. Oh, en ik ben van plan om nog een heleboel meer opleidingen te volgen. Hou ik van.

7. Hoe blaft je hond, is dat meer van waf waf, of woef woef?
Het is meer van Kef Kef, en dan Waf Waf, en dan weer een Kef. Zo gaat dat.

8. Weten er veel mensen van je blog af?
Op de wereld niet, want er bestaan meer dan zeven miljard mensen en het zou mooi zijn als die allemaal mijn blog kennen, maar daar gaan we maar niet van uit. In Nederland weten ook niet zoveel mensen ervan af, maar in ieder geval vierhonderdzesenzestig, want zoveel volgers heb ik, en dan nog wat losse strooiselmensen.

9. Kun je een keer een spoed-tutorial geven over hoe je die foto's/plaatjes maakt/bewerkt?! Bv zoals die van twitter allemaal onder elkaar...
Dat kan wel, maar dat is niet zo leuk denk ik, want ik doe niet zoveel bijzonders. Als je wilt weten hoe je makkelijk plaatjes of printscreens onder elkaar plakt dan kan je het beste googlen naar Photoshop tutorials, want ik leg dat soort dingen waarschijnlijk ook heel kneuzig uit.

10. Zou je een autobiografisch kinderboek willen schrijven?
Ik denk het niet, want daar is mijn eigen leven niet interessant genoeg voor. Niet leuk genoeg voor een boek, in ieder geval. Dus als ik ooit een kinderboek uitgeef, dan gaat dat over héél iemand anders.

11. Welke bekende man vind je knap?
Heb je even? Arie Boomsma, Barry Atsma, Taylor Hanson, Jude Law, John Williams, Duncan James, Simon Webbe, Ian Somerhalder, Eddie Cibrian,Tyson Beckford, Mark van Eeuwen, Chace Crawford en Jan Kooijman. Zo. Maar eigenlijk vooral de eerste vier. En dan eigenlijk vooral Taylor Hanson.

12. Hoeveel nagellak heb je?
Toen ik voor het laatst telde, waren het er 183. Maar hier en daar slingeren er nog wat potjes rond door het huis, dus het aantal ligt iets hoger. Vrees ik.

13. Wat is je lievelingsprogramma?
Met stip op één: GTST. Over mijn andere favoriete programma's kan je hier en hier lezen. Verder hou ik van drama en ellende, zoals Bonje met de Buren, Obese en Extreme Home Make-over.

14. Heb je een hoofd?
Ik heb over het algemeen wel een hoofd, ja.

15. Hoe staat het met je kinderverhaal?
Goed. Hij is al best ver, maar ik heb nooit tijd (genoeg) om er aan te schrijven, dus hij staat al wel een tijdje stil. Maar ooit komt 'ie een heel stuk verder, dat weet ik zeker. Ik ben bij het stuk dat ze in een bos lopen en struikelen over een hangmat.

16. Zou je aan je blog de optie willen toevoegen om je via e-mail aan te melden als volger?
Dat zou ik dolgraag willen. En ik ga dan ook eens even kijken of ik dat kan doen binnenkort.

Nou, alstublieftgraaggedaan!

Henk de Hond en zijn bijzondere eigenschappen

2011-11-02T20:57:00.001+01:00

Henkie is een Bijzondere hond. Bijzonder met een hoofdletter, want Henkie is zo´n geval dat - mochten er hondenscholen bestaan - op een Bijzondere Hondenschool zou zitten. Henkie is namelijk een beetje anders dan anders. Dat zal ik uitleggen aan de hand van een aantal foto's die ik met mijn mobiel heb gemaakt, toen hij daar nog niet bang voor was.

Waarmee ik kom op Bijzondere Eigenschap 1: Henkie is altijd bang. Voor een heleboel dingen.
Voor mijn mobiel bijvoorbeeld. Zodra het geluidje van een smsje klinkt springt het beest van de bank en gaat hij de rest van de avond onder een tafel zitten trillen. Dingen waar Henkie nog meer bang voor is:
- Paraplu's. Ga je met Henkie wandelen en 'spreid' je je paraplu uit, dan deinst Henkie achteruit en vertikt hij het nog mee te lopen. Nat regenen dus maar.
- De stofzuiger.
- Snoeren.
- Strijkijzers.
- Het vloerkleed (zie onderstaande foto. Hij wil er niet op lopen, alleen maar er omheen).

Henkie heeft nog iets Bijzonders Eigenschappelijks. Hij ligt namelijk graag in bijzondere houdingen. Hij ligt sowieso graag hele dagen lang, want het is net een kat. Even wat charmante shots ter illustratie:

Bij deze laatste foto probeerde mijn moeder te koken, maar Henkie was van mening dat hij meer aandacht verdiende dan het eten.

Tot slot heeft Henkie altijd honger. Vooral als wij mensen aan het eten zijn. Boerenkool, bijvoorbeeld. Daarom gaat Henkie graag in bijzondere houdingen zitten, hopend om na 9 jaar eindelijk eens iets te krijgen van zijn baasjes. Dat lukt nooit. Henkie vindt daarom zelf dat hij een verschrikkelijk leven heeft.

Mochten jullie nou nóg niet geloven dat Henkie een beetje speciaal is, laat onderstaand beeld dan even tot je doordringen. Want wie slaapt er nou in vredesnaam lekker met zijn neus in een broekspijp? Ik niet, hoor. Henkie wel. Die Henkie...

Horror, snot en botbreuken: Zo kom je de winter door

2011-10-26T21:51:00.006+02:00

Ik werd er een beetje verdrietig van, van het stukje wat ik vandaag las. Over een maand begint de horrorwinter en sterven massaal onze vingertoppen af, breken we onze botten op gladde fietspaden en kunnen we weer NON-STOP SNOT SNUITEN. Geen extreem fijn vooruitzicht en ziedaar: half Nederland belandt al vroegtijdig in een winterdepressie. Wat natuurlijk ook wel te begrijpen is, want van het bericht dat het in de nachten tot 25 graden min kan worden, worden niet veel mensen vrolijk.

Ik dus ook niet. Ja, leuk hoor, die sneeuw. Heel romantisch en heel schattig. Maar ook heel koud en heel goor zodra het verandert in drab met zand en peuken. En heel gezellig ja, die kou. Tot je op een belangrijke afspraak aankomt met een heleboel snot en een bibberende onderlip. Dat is niet erg opwindend.

Om te voorkomen dat we nou opeens met z'n allen spontaan depressief worden, heb ik wat tips opgesteld om de winter te overleven zonder al te veel te denken aan huilpartijen in de sneeuw en een driemaandendurende winterslaap onder je dekbed. Komtie.

Onthou altijd dit: We gaan niet dood. Dat is tenminste niet de bedoeling. Natuurlijk zullen er wel eens mensen van hun fiets glijden en ongelukkig vallen en doodgaan. En natuurlijk vóélt het alsof je een langzame dood sterft als je met min 10 graden op een winderig station Barneveld Noord staat. Máár: Zolang je een warme jas aanhebt, een beetje uit je doppen kijkt en af en toe ergens naar binnen wipt, ga je als het goed is niet dood. Dat scheelt.

Bedenk je dat het altijd erger kan. Als je in Rusland woont, bijvoorbeeld. Dáár is het pas koud. Of stel dat je een Eskimo bent op de Noordpool. Oók heel koud. En véél erger dan hier. Echt.

Wat ik altijd het mooist vind aan de hele winter is Het Winkelen. Alles wat ik vorig jaar droeg is nooit leuk meer of het is kapot. Dus ik mag weer winkelen. En als je thuiskomt met een nieuwe winterjas, twee paar Uggs, winterlaarzen, wanten, sjaals, truien en voor de leukigheid ook nog wat schattige jurkjes: Jij bent hartstikke goed bezig. Zelfbescherming, heet dat.

Vergeet niet dat de Horrorwinter dit keer maar drie maanden duurt. Ja, ik hoor je denken; máááár drie maanden? Da's een ellendige eeuwigheid! Natuurlijk. Het was fijner als die drie maanden gewoon twee maanden waren of één. Maar dat wil De Winter niet.
Maar hé, wat zijn nou drie maanden op een mensenleven? Weet jij nog wat je drie maanden geleden deed? Precies, toen hing je waarschijnlijk nog in een hangmat in de achtertuin. Het is nu alweer oktober, dus die tijd is hartstikke snel gegaan. Voor je het weet is het Pasen. Ja.

Ondanks deze positieve vibeszzz denken we natuurlijk allemaal nog steeds hetzelfde: De winter is best kut. En dat je je af en toe gewoon in een dekbed wil hullen, met drie truien, een oliebol en een gezinspak zakdoekjes; snap ik. Laat dat ook een geruststelling zijn. Als je alsnog depressief wordt bij het zien van sneeuw en hagel, kan je er altijd nog voor kiezen om je een dag lang in een cocon op de bank te hullen. Mag best, hoor.

Vraag me alles. Jij Ja!

2011-10-20T22:06:00.000+02:00

Ja, dat lijkt me leuk. Jullie mogen mij voor één keer het hemd van het lijf vragen. Want misschien willen jullie weten hoe zwaar ik ben of hoe zwaar mijn hond is of hoeveel tenen ik heb. Nou, dat mag je nu vragen. Het kan ook maar zo zijn dat iedereen al heel veel van mij weet, of dat niemand dingen van mij weten, maar dat merk ik dan vanzelf wel. Ha. Daag! Kusjes!

#Janken en #plassen - da's nou wat ik doe

2011-10-17T17:30:00.001+02:00

Kijk, wie mij volgt op Twitter (en ik weet - dat zijn jullie heus niet lang niet echt niet allemaal) heeft vast door dat ik een groot deel van mijn vrije tijd besteed aan televisie kijken. Daar heb ik zelfs al een paar keer over geblogt. Het grootste deel van mijn 140-tekens-tellende berichtjes bestaat uit gejank, commentaar en gezeik over televisieprogramma's.

Onderwerp nummer 2 is huiswerk. Ik doe huiswerk, ik heb gehuiswerkt, ik wil huiswerken of het meestvoorkomende onderwerp: #snaperniksvan. Maar waar ik ook erg vaak over tweet, en daar betrapte ik me gisteravond op - is #janken. Jawel. Ik heb eens door mijn tweets van afgelopen tijd geneusd en mocht je niet beter weten dan zou je denken dat ik een manisch-depressieve, sentimentele huisvrouw ben die niets anders doet dan met tissues voor de televee hangen. Ik ervaar namelijk vele jank- of bijna-jankmomenten per week; of ik nou kijk naar GTST, The Dog Whisperer of het Achtuurjournaal.

Daarom wil ik even iets rechtzetten.
Mochten jullie vermoeden dat er iets goed mis is met mijn geestelijke gesteldheid: isniezo. Ik ben gewoon dol op sentiment. Zielige dingen. Jankmomenten dus. Mochten jullie nou geen idee hebben waar ik het over heb; ik heb eens wat tweets geselecteerd met het hoge huilgehalte waar ik mijzelf op betrapte.

Als je dit ziet, begrijp ik dat je een bepaald, met tranen doordrenkt beeld van me krijgt, maar dat klopt dus niet. Dan is dat ook weer uit de wereld. Ook moet je niet denken dat ik lijd aan plasverslaving of blaasontsteking, want ik betrapte mij ook op het vaak tweeten over #plassen.
Dat ontdekte ik in onderstaande reeks tweets.

Conclusie: Ik ben géén hysterisch jankkanon (alleen als ik televisie kijk) en mijn wc maakt ook geen overuren, wat je misschien zou denken als volger van @silkepee (ik vind het zo af en toe gewoon interessant om dit soort dingen te melden).
Maar toch, ik zal er eens op letten. Moet ik wel uitkijken dat ik nu niet alleen nog maar tweet over huiswerk en eten, want dan denken jullie arme volgers dat ik ben veranderd in een studiebol met obesitas. En da's ook weer niet de bedoeling.

10 dingen waar ik goed in ben

2011-10-08T12:35:00.002+02:00

Één week en één dag heb ik al niet meer geblogt. Heel erg is dat. Maar ik ben niet zo goed in vanallerlei dingen doen en dan ook nog eens bloggen. Nee, dat is niet mijn grootste talent, zo in een drukke week vol kledinghangers en journalistieke boeken nog dagelijks een gezellig berichtje op mijn blog typen.
Weten jullie dat ook weer. Maar dat wisten jullie denk ik ook eigenlijk al wel.
Gelukkig ben ik niet alleen maar slecht in dingen. In sommige dingen ben ik goed. Daarom hier een lijstje met 10 dingen waar ik goed in ben, aansluitend op mijn overige lijstjes, zoals dingen die je niet over me weet, dingen die je mij nooit zult zien doen en dingen die ik móet doen, maar niet wil.
Dus alstublieft. Goed voor mijn publiekelijke zelfvertrouwen.

1. Ik kan goed fietsen met veel dingen aan mijn lijf. Een tas en nog een tas en een paraplu in mijn hand en een koker om mijn schouder en een sjaal. En dan nog richting aangeven zonder slachtoffers te maken. Dat is best iets om trots op te zijn, dacht ik zo.

2. Het schijnt dat ik redelijk een beetje goed kan schrijven. Dingen zeggen en dingen typen. Het schijnt.

3. Liggen. Ja, daar ben ik wel goed in, want ik kan op allerlei manieren liggen, en in allerlei situaties. Op de bank heb ik verschillende lig-manieren. Zo heb ik die ene waarbij ik tegelijk kan televisiekijken, studeren, drinken en pepernoten eten. Met de hond op schoot. Verder lig ik op heel verschillende manieren in bed en heb ik voordat ik in slaap val wel een stuk of vier van die manieren af kunnen strepen. Goed kunnen liggen op verschillende manieren mag dan wel niet een erkend talent zijn, maar wie weet kan ik het ooit nog eens ergens voor gebruiken. Tot nu toe staat het nog niet op mijn CeeVee.

4. Nog iets ondergewaardeerds: Ik ben goed in geld uitgeven. Dat las je al in mijn lijstje met mijn favoriete hobby's. Geld uitgeven wordt al snel als iets negatiefs gezien, maar het enige wat ik doe is voor mezelf zorgen en de economie draaiende houden. Dat kan je niet van iedereen zeggen.

5. Ik kan goed vorm geven aan dingen. Mooie letters maken en mooie plaatjes en die samenvoegen tot één Mooi Iets. Dat kan ik. Anders hadden ze me nooit een diploma als grafisch vormgever gegeven.

6. Aanrechten schoonmaken. Daar ben ik toch wel een beetje goed in, in ieder geval ben ik er beter in dan iemand die er slecht in is. Ik kan er namelijk niet tegen als er kruimeltjes op een aanrecht liggen of een beetje water of iets anders vies. Dan pak ik een doekje en dan moet ik het even wegvegen, en dan is het weer netjes.

7. Wat heel handig is, is mijn talent voor googlen. Docenten googlen bijvoorbeeld, of andere belangrijke mensen waar ik iets van moet weten. Mijn google-talent gaat gepaard met mijn non-talent voor Opletten. Ik let nooit op. Ik heb het concentratievermogen van een wilde paling en daarom onthou ik niet goed wat het huiswerk is voor volgende week, op welk adres ik moet zijn of naar welke meneer ik bepaalde dingen moet mailen. Maar dat geeft niets, want dat komt uiteindelijk allemaal goed. Ik goegol straks wel ff, denk ik dan.

8. Uit bovengenoemd talent komt nog iets anders voort: mijn talent voor Memoblaadjes. Ja, gewoon, het talent voor Memoblaadjes. Punt. Van die gele, van die post-its, maar ook kleintjes en dunnetjes en roze en groene en blauwe. Alles wat klein is en plakt en wat bedoeld is om mensen met concentratievermogens van palingen te helpen in hun leven. Ik heb een heleboel van die blaadjes, en dagelijks maak ik lijstjes op die blaadjes, om ze vervolgens weer samen te voegen tot één groot blad. En daar plak ik dan weer kleintjes aan vast. Op die manier onthou ik uiteindelijk toch nog veel dingen. Eerst googlen, dan opschrijven en dan plakken. Hatsjiekiedee.

9. Ik weet na heel lang oefenen hoe ik het efficiëntst een paprika kan snijden zonder met de hand alle zaadjes er uit te hoeven plukken. Dat het niet altijd lukt, daar gaat het niet om. Ik wéét het, in ieder geval.

10. Ik ben goed in dingen op kleur sorteren. Kleren en pennen en schoenen en boeken en memoblaadjes en lipsticks en kauwgompakjes.

Zien jullie wel, ik kan nog best veel dingen. Ik kan weer trots zijn op mezelf.

Enkel één meter vijftig maar wel languit op de bank

2011-09-30T10:29:00.001+02:00

Nog één keer, dan: Nee, dat is niét lastig in de supermarkt en nee, kleine kleren hangen niet alleen op de kinderafdeling. Omdat sommige mensen denken dat je een verschrikkelijk leven hebt als je één meter vijftig bent én omdat sommige mensen gewoon heel nieuwsgierig zijn - voor hun is dit stukje blog. Spesjaal voor hun. En denk nou niet dat ik hier gefrustreerd en met stuiterende vingers op mijn toetsenbord loopt te rammen want ik zit hier heel relaxt en met een denkbeeldige knipoog achter m'n laptopje. Valt allemaal dus hartstikke mee.

Een greep uit de vragen die ik krijg.
1. HOE KOMT DAT?
Dat komt doordat ooit is uitgevonden dat ieder mens andere ogen heeft en andere vingerafdrukken en andere voortanden en een ander hoofd. Daardoor.

2. IS DAT ERG?
Nee, dat is niet erg want ik heb een fantastisch leven en oh, kleine vrouwen schijnen het charmantst te zijn.

3. IS DAT LASTIG IN DE SUPERMARKT?
Nee, want ik kom gelukkig nooit in een supermarkt en als ik ergens niet bij kan vraag ik dat, want een mens moet zo nu en dan eens dingen vragen, net als dat je een ons vlees wil bestellen of een kaartje in de bus.

4. IS DAT LASTIG MET KLEREN?
Dat is niet zo lastig. Er bestaat namelijk de maat Extra Small. Die is gemaakt voor Extra Smalle mensen. En dan heb je ook nog de maat Extra Extra Small en als dat nog niet goed is, weet ik ook nog een goed naaiatelier.

5. WORD JE VAAK JONGER GESCHAT?
Over het algemeen word ik nooit 'geschat', maar sommige mensen hebben wel eens gedacht dat ze zomaar in het midden van een winkel mij konden 'schatten', en als het dan veel te laag is dan 'schat' ik hun lekker terug.

6. IS HET LEUK?
Ja, over het algemeen is het leuk, want zonder die één meter vijftig had ik deze blog niet, of ieder geval niet deze blognaam, had ik een stuk minder leuks te vertellen, was ik mijn handelsmerk kwijt en paste ik 's nachts als logé niet languit op een zitbank als die situatie zich eens voordoet. Dus, het is leuk.

Bij deze. En ja, natuurlijk is het wel eens vervelend als ik het bovenste boek uit de kast wil hebben (gelukkig lees ik niet vaak boeken uit kasten). Of als ik bij een concert toch ook wel graag het podium wil zien in plaats van vierenveertig ruggen (gelukkig ga ik niet vaak naar concerten). Maar hee, gelukkig heb ik dan nog een klein lichaam dat zich binnen enkele seconden zo'n zaal uit kan werken omdat niemand merkt wat er nou zo vlug tussen de menigte door glipt. Handig, dat wel.

Silke-Nostalgie deel #984.

2011-09-26T21:44:00.002+02:00

Vandaag heb ik weer iets hilarisch voor jullie onder de noemer SILKE-NOSTALGIE. Een categorie die al vaker voorbij is gekomen, maar het blijft leuk, al zeg ik het zelf. Gisteren was ik op zoek naar iets. En dat moest liggen in een ladekastje met een heleboel laden en nog meer spullen. Het iets heb ik gevonden, maar ook nog een heleboel andere dingen. Deze kast lag vol met nostalgie.

Als ik alles in één post moet laten zien flipt jullie internetbrowser en daarom heb ik een selectie gemaakt uit Silkes Boeken-, Kranten- en Leerboekencollectie. Uit mijn jeugd, ja. Ik schreef zogenoemde boeken en kranten en zelfs boekjes voor ándere kinderen, hoe ze konden tellen en Engels leren en dat soort dingen. Een bijzonder kind was ik, laten we het daar maar op houden.

Dat begon al vroeg. Mijn eerste ''Speleboek door Silke Polhuys'' verscheen in 1995, toen ik 5 jaar leefde.

''Welk kint hoor bij welk dringke''

Later maakte ik allerlei lees- en leerboekjes voor kinderen, ook al was ik zelf nog een kind.

Dit soort boekjes, bijvoorbeeld:

Met typemachine, want die had ik bij de Kringloop gevonden

De KnutselFrutselkrant verscheen in meerdere uitgaven, zo rond mijn 9e

Kijk, hier liggen de routs van mijn journalistieke ambities: De Krant van Deventer. Met ietwat opmerkelijke berichten, zoals je hieronder ziet...

Maar ik schreef ook 'boeken'. Jawel. Compleet met een flaptekst en hoofdstukken en een cover. Hier gaan jullie nog meer van zien, want dit is maar een greep uit de (hilarische) reeks 'boeken' van Silke Polhuys.

Zo heel af en toe begon ik opeens te striptekenen. Een resultaat daarvan is bijvoorbeeld 'Robby Rozendijk en het frikandelbakje'.

Ja, zo zou ik nog wel even door kunnen gaan. Hilarisch om te zien wat ik voor achterlijke ideeën had, nostalgisch om al die 'Ohjaaa!'-momenten te hebben. Maar het is eigenlijk ook wel heel erg leuk om te zien dat ik al nieuwsberichten schreef, voor kinderen schreef en altijd vol ideeën zat... net als nu eigenlijk. Zucht, wat een nostalgie op de maandagavond.

Winnaar giveaway Royalty Fashion!

2011-09-24T13:22:00.000+02:00

Het langverwachte, verlossende woord is daar: De winnaar van mijn giveaway met Royalty Fashion is bekend! Van harrrte gefeliciteerd, BIANCA! (http://jeansandlipsticks.nl)

Ik ga je mailen en dan hoor je hoe het verder zal gaan. Jij mag namelijk een gratis item uitzoeken op de webshop van Royalty Fashion. Die ik op mijn beurt weer bedank voor het mede mogelijk maken van deze actie.

Pee Es: In verband met grote drukte en allerlei dingendiegedaanmoetenworden: sorry voor de weinige posts, maar daar komt zeer spoedig verandering in. Beloof ik.

Kwispelen op z'n Journalist's

2011-09-20T11:35:00.001+02:00

Ik doe een nieuwe opleiding. Journalistiek. Journalisten kunnen soms een beetje bijzondere mensen zijn maar ook hele leuke, hoor. Dat vooral. Mijn docent 'Journalistiek' heeft nog net geen 'Journalistiek' op zijn voorhoofd staan, maar het zal me niets verbazen als hij de term op zijn linkerbil heeft getatoeëerd. Hij is namelijk een echte journalist. Natuurlijk zijn alle journalisten echte journalisten anders heetten ze wel brandweerman of advocaat en geen journalist, en mijn papa is ook een échte, maar mijn docent, dat is een stéreotype. Zo eentje waarbij je tattoos op billen vermoedt.

Eén van de eerste lessen die we als journalistieke spruiten van hem leerden, was dat je je eigenlijk de hele dag moet verwonderen over dingen, dat je op moet letten en je spreekwoordelijke oren moet spitsen, zodat je geregeld denkt 'Hé, wat gek.' En als je dat dan denkt, dan moet je als journalist gaan kwispelen en snuffelen naar het nieuwsbericht dat je te pakken hebt. Dan moet je vragen en schrijven en typen en dan rolt er zo een stukje uit.
Dus ik ging me verwonderen.
Ik ging snuffelen.
Op dag één waren er al verschillende momenten waarop ik dacht: 'Hé, wat gek.' Dat waren de volgende.

- Hé, wat gek. Het regent en de zon schijnt.
- Hé, wat gek. Vanmorgen was mijn nagel nog veel langer.
- Hé, wat gek. Ik wist net nog waarom ik 4 trappen omhoog liep om iets te halen, maar nu ik eindelijk die 4 trappen hoger ben, weet ik het niet meer.
- Hé, wat gek. Zuurkool is eigenlijk verdomd lekker.

Ik zou hier best stukjes over kunnen schrijven en die kunnen verwerken tot nieuwsberichten en interessante achtergrondverhalen met analyses over nagels, zuurkool en de eerste tekenen van dementie, maar of ik daarmee lezers zou werven als journalist, dat weet ik niet zo goed. Ik weet niet of mensen graag lezen over mijn 'Hé, wat gek's.
Daarom denk ik dat ik nog heel wat moet leren om een echte journalist te worden. Gelukkig heb ik nog vier jaar. Genoeg tijd om journalistiekwaardig te leren kwispelen, dacht ik zo. Kan ik tegen die tijd altijd nog m'n billen tatoeëren.

Wat ik vandaag allemaal tegenkwam

2011-09-15T22:17:00.000+02:00

kledinghangers BLOEMKOOL kassabonnen nagellakpotjes een FOTO gemaakt door mijn moeder van de PAD in onze tuin DIVA'S stofzuiger een heleboel trappen kleren WALKIE-TALKIE saus pinbon dekbed allstars klanten boompjes mailbox krantje treintje dikke SJAAL dunne pols loempia SWIFFERTJE en een heleboel werkuren.

Over mijn waterige, slaperige en geldverslindende hobby's

2011-09-11T22:31:00.002+02:00

Mijn excuses voor het kleine aantal stukjes de afgelopen week. Vier dagen ben ik aan het werk, één dag vind je me op school en ik moest trouwens heel veel huiswerk maken, en zo nu en dan ook nog tijd besteden aan mijn hobby's en mijn sociale leven en mijn hond en mijn koelkast.

Tot zover mijn smoesjes.
Het lijkt me leuk om jullie iets te vertellen over die hobby's waar ik dan zo druk mee ben. Dat zijn er een heleboel, hoor. Vandaar een selectie. Hier een lijstje van mijn favoriete bezigheden.

DOUCHEN
Eén van mijn favoriete momenten van de dag is het moment dat ik geheel nakend onder een warme straal water sta te staan. Met een hele waslijst aan ellende die ik in mijn haar smeer ben ik zo een kwartiertje bezig. Daarna volgen de scrubjes, het hartjes en piemels tekenen in het glas van de douchecabine en het gewone Staan Omdat Het Zo Lekker Is. Ja, dat is het lastigste gedeelte. Want wanneer zal ik er eens uit gaan? En voordat ik daar over uit ben, zijn we weer heel wat liters verder.

FOUTE PROGRAMMA'S KIJKEN
Bind mij op een doordeweekse avond vast op een stoel voor de televisie en ik vermaak me, zonder twijfel. Ik ben dol op de drama's van Dr Phil, de onvoorstelbaar ellendige levens van Ludo's en Lorena's in GTST en het onlosmakelijke presenteertalent van Bruce in Style by Jury. Dat het voor mij als journalistiekstudentje niet allemaal zo journalistiek verantwoord is, dat vergeet ik op zo'n avond maar even. Ter compensatie lees ik de volgende dag wel weer de krant. Wel vóór Koffietijd, natuurlijk. Lekker fout.

SLAPEN
Het gebeurt (te) vaak dat ik 's morgens, terwijl ik nog slaapdronken op mijn Kellogs met gedroogde vruchten sabbel, alweer uitkijk naar het moment van zo'n dertien uur later. Dan mag ik namelijk weer naar bed. En in bed is het warm en vredig en hoef ik niks te doen, alleen maar lelijk liggen in een pyjama zonder BH en make-up. Daarom kan ik mijn hobby 'slapen' misschien beter 'liggen in mijn bed' noemen want dat is ook al goed. Of misschien is mijn hobby wel gewoon 'liggen'. Dat doe ik namelijk tien keer liever dan staan of lopen of springen, bijvoorbeeld.

GELD UITGEVEN
Tot slot, maar met stip op één: de kroon op mijn tijdsbesteding; geld uitgeven. En dat om verschillende redenen. 1: Ik geef geld uit dus ik HEB geld, en dat is een positief gegeven, 2: Ik geef geld uit dus ik krijg er iets voor terug, en dingen krijgen is een leuk iets, 3: Ik geef geld uit dus ik zorg goed voor mezelf, iets wat je niet moet vergeten als mens. Of als dier.
Tot zover.

Natuurlijk heb ik nog meerdere hobby's die niet snel zullen verdwijnen, zoals docenten googlen, foto's van mijn eten op Twitter zetten, naar de bioscoop voor enge films en het ordenen van mijn nagellaksysteem. Maar voor het gemak beperk ik me zoveel mogelijk tot mijn vier bovengenoemde favorieten. Anders hou ik natuurlijk helemáál geen tijd meer over om te bloggen. En da's zonde, want dat is trouwens ook nog een hobby van me. Gelukkig maar.

Wat ik dezer dagen zoal doe - enzo

2011-09-07T20:43:00.001+02:00

Dan weten jullie dat, misschien vinden jullie dat leuk om te weten, en zo niet, dan weten jullie het zonder het leuk te vinden, dat is ook weer eens wat anders.

PS: Doe je al mee aan mijn WINACTIE? Nee? Nou, hoppa!

Achtbanen + kaal voer = nooit goed

2011-09-04T21:52:00.004+02:00

Wij besloten naar Walibi te gaan. Wij hadden namelijk al een hele tijd geleden kaartjes aangeschaft en die moesten nodig eens ingeleverd worden. Wij werden wakker, wij twijfelden en wij wuifden onze twijfels weer weg. Want de zon scheen en achtbanen zijn leuk.
Dat we allebei een drukke week gehad hadden, lichamelijk gesloopt waren en die nacht ook nog 's geen oog dicht hadden gedaan in verband met onbewuste dekbedruzies, deed ons even achter onze vermoeide oren krabben. Maar het was heel mooi weer en misschien wel het laatste mooie weer van tweeduizendelf en het idee dat we naar Walibi gingen klonk zo gezellig. Dus we gingen.

Dat was niet slim. De les die ik dit weekend geleerd heb, is: Ga nooit naar een pretpark met hoge attracties en snelle snelheden als je lichaam die dag liever op een bed wil liggen.
Attractie één ging nog wel, hoor. We wachtten in de rij, roetsjten omhoog en omlaag en over de kop en ik gilde wat. Hij niet, want hij gilt niet. Ik wel, want ik gil altijd.
We besloten vervolgens, dat we op de lege, toch al niet zo stabiele maag maar eens wat moesten gaan eten en ik schoof daarom een kaal bolletje naar binnen. Een bolletje, omdat ik die die ochtend met z'n tienen voor maar vijfentachtig cent in de supermarkt had gekocht. Kaal, omdat ik geen geld had voor iets erop. Hagelslag ofzo. Dus at ik één kaal bolletje en toen had ik geen zin meer, want een kaal bolletje geeft niet bepaaald een sprankelende smaaksensatie.
De rest van de middag ging ik per achtbaan achteruit. In achtbaan drie zat ik met een draaiende maag, hoofdpijn en een kapotte keel van het gillen op een heleboel meters hoog voordat we werden afgeschoten. Vervolgens begon ik ook nog eens te huilen want het was zo hoog en wat wilde ik toch eigenlijk graag gewoon met mijn lichaam in een bed liggen.
Met mascara onder m'n ogen, een nog kapottere keel en haren als een zwerfster in een wervelstorm stond ik een aantal minuten later weer op de grond. Hij stond er ook, en was misselijk. Ik was ook misselijk. Samen waren we misselijk maar toch gingen we in nog een achtbaan, want we waren in Walibi, en dan ga je niet op bankjes misselijk zitten wezen voor dertig euro per persoon.
Aan het eind van de dag waren we ziek, zwak, misselijk en nog meer van dat, en durfden we eindelijk toe te geven aan onze twijfels: Misschien was het toch niet zo heel handig. Misschien hadden we een ander dagje onze lichamen in die loopings moeten gooien voor een heleboel rondjes over de kop. In ieder geval niet op een maag met daarin een enkel kaal bolletje.

Vandiedingen die je moet, maar niet wil

2011-08-30T22:02:00.004+02:00

Met mijn wangkwab over mijn vuist gevouwen tuurde ik vandaag uit het raam van het treinstel richting Deventer. Ik zuchtte en ik zuchtte nog eens. Het was namelijk tijd. Ik moest eruit. Deventer kwam eraan en hoewel daar op vijf minuten fietsafstand een bordje voer voor me klaar stond, een pyjama voor me klaarlag en een televisie op me wachtte, wilde ik er niet uit. Ik wilde helemaal nergens uit, want ik zat zo lekker. Gezellig genesteld hing ik al vijfenveertig minuten in mijn treinstoeltje. Die was net lekker warm, en nou moest ik verdikkeme de kou in (ik vond het ijskoud vandaag), moest ik fietsten, en het ergste van allemaal: Ik moest opstaan.
Typisch zo'n ding wat je nou eenmaal moet in het leven om niet dood te gaan - en dat is wat de meeste mensen gebeurt als ze besluiten nooit meer op te staan, bijvoorbeeld - maar niet wil doen. Hieronder nog wat Vandiedingen.

1.Wie het uitgevonden heeft weet ik niet, maar van mij mag hij het ook weer afschaffen: Dat gevoel dat je geen zin hebt om te eten maar wel honger hebt en ook wel wíl eten, maar er gewoon geen zin in hebt. Dat is dus iets anders dan dat je wel zín hebt om te eten maar geen honger hebt en wel wil eten. Of dat je geen zin hebt om te eten en ook geen honger hebt maar wel wil eten.

Dat kan beter worden afgeschaft vind ik, want dat wordt wat ingewikkeld.
2. Sommige troepjes opruimen, omdat die gewoon zo gezellig in de weg liggen.
3. Lopen is best noodzakelijk. Je kan besluiten om overal heen te rennen, of te kruipen, of te rollen of te hinkelen of te springen. Maar dat wordt misschien een beetje vervelend op roltrappen en in bibliotheken waar mensen netjes op hun voeten moeten lopen. De mensen zullen ook vreemd opkijken als vanachter de toonbank klinkt 'Twee ons rundergehakt graag', en ze je niet kunnen zien omdat je toevallig aan bent komen rollen. Dat is niet handig. Dus hebben we maar met z'n allen besloten om een heleboel te lopen, want dat moet. Alleen heb ik daar niet altijd zin in. Omdat ik luie voeten heb, bijvoorbeeld. Omdat ik eigenlijk liever wil zitten, bijvoorbeeld. Of gewoon, omdat ik liever een eindje zou willen rollen.
4. Tot slot is plassen iets wat belangrijk is als je geen enge dingen wil oplopen in je organen en als je niet dood wil gaan, want ook hier geldt, als je het nooit doet, ga je uiteindelijk dood. Dat is niet goed. Dus plas ik vaak, en mijn plas wil er vaker uit dan de gemiddelde plas eruit wil. En als mijn plas wil plassen, maakt het 'm niets uit of ik net iets belangrijks of druks aan het doen ben. Als ik moet plassen MOET ik. Maar dat wil ik niet altijd, hoor. Vaak zit ik op mijn zolderkamer en dat betekent dat ik midden in mijn leuke liedje moet stoppen met blèren, twee trappen moet lopen (ook als ik eigenlijk liever zou rollen), even moet gaan zitten en weer naar boven moet om verder te blèren waar ik was. Daarom maak ik vaak een afspraak met mijn plas en mezelf: Ik ga naar beneden en plas mijn plas eruit; maar dan mag ik ook meteen een stuk chocoladetaart en een kop thee meenemen. Dat lijkt me een fatsoenlijk compromis. Plas eruit, taart erin.

Het is klein en het is jarig!

2011-08-27T09:55:00.000+02:00

Happy birthday to... me! Vandaag ben ik alweer 21 geworden. Dat betekent dat ik bijna 30 ben en dus al bijna in mijn midlifecrisis moet zitten.

Maar als dat gebeurt heb ik natuurlijk wel weer een hoop interessante dingen om over te bloggen. ;-) Nu ga ik mijn haar föhnen en mijn lichaam in wat kleren hijsen, want ik ga winkelen in Arnhem. Daaag!

Brief aan alle vissen in Zee, Oceaan, Kom, Riool en omstreken

2011-08-24T22:14:00.001+02:00

Beste Vissen,

Ik weet het nog goed: Die keer in de IJssel, het was nog zo zonnig en gezellig en vredig en ik had een nieuwe bikini aan die eigenlijk niet pastte, maar het ging om het idee. Het idee was dat we zouden zwemmen in de IJssel en dat ik misschien wel zou overwegen of ik kopje onder ging. En als ik dat deed, nou, zwemmen durfde ik dan ook wel.
Het lukte niet.
Waar ik bang voor was, gebeurde. Even verderop, ik denk zo'n tweeënhalve meter verder, bewoog het water zoals het maar op één manier kan bewegen: Een Vis. Het was een Vis en het was dichtbij. Het was er zo een die ergens heel ongezellig ligt te zwemmen op een plek waar hij niet mag komen. Want als ik de baas was, mocht die vis lang niet zo dichtbij. Hij zwom omhoog (slecht idee), liet zijn rug zien (lelijk), deed een trucje (stom), en zwom weer verder.
Ik gilde, ik stoof uit het water en ik rolde veilig in mijn handdoek. Kopje onder, dat hoefde ik niet meer.

Vis met je rug, deze brief is voor alle vissen, maar vooral voor jou. Misschien kun je hem voorlezen of ergens op een prikbord hangen in een kantine waar vissen bijeen komen om te praten over vinnen, en manieren om je rug te laten zien en over mensen met haken. Want ik weet dat vissen het niet zo op mensen hebben. Ik weet ook wel, dat jij je rug liet zien, om mij te pesten, want nu durf ik niet meer in de IJssel te zwemmen. Het water is te troebel en ik moet er niet aan denken dat er een vis tussen mijn benen door zwemt. Nee, hè, bah, daar wil ik niet aan denken.
Jullie vissen, jullie hebben een slecht karakter. Ratten bijvoorbeeld, of slakken, ja, die glibberen ook en zijn ook niet mooi. Maar het zijn vriendelijke dieren. Goed van aard, dat weet ik zeker. Maar vissen hebben geen goed karakter. Of helemaal niet, misschien hebben jullie geen karakter en alleen schubben en organen. En een beetje rug.

Vissticks zijn lekker en jullie kunnen ongetwijfeld ontzettend goed zwemmen en heel snel ook. Maar of je als Vis nou in een kom zit, of een zee of een riool: Ik mag jullie niet. Ik vind jullie onaardig. Heel onaardig.
Lees dat maar voor aan de rest.

Geen groeten,
Silke

Giveaway! Win kleding van Royalty Fashion

2011-08-22T19:48:00.001+02:00

Mijn vorige giveaway is nog maar net afgelopen en nu mag ik alwéér iets geweldigs weggeven. In samenwerking met de webshop Royalty Fashion verloot ik een item van hen naar keuze onder al mijn volgers. Dat betekent dat je kan kiezen uit tientallen leuke tuniekjes, jurkjes en meer.

Heel fijn aan Royalty Fashion is dat de kleren betaalbaar zijn. Veel tops en tunieken vanaf €17,50, en super schattige jurkjes allemaal rond de 20 euro. Daarnaast verkoopt de shop nog een hoop lingerie, schoenen en vestjes, in de maten XS t/m XL. En, ook héél fijn: Je hoeft nooit verzendkosten te betalen. Dat kan al snel 5 euro schelen. De moeite waard om er een berg kleren in te slaan, dus!

What to do?
Het enige wat je hoeft te doen om kans te maken op een item naar keuze, is:
1 Mijn blog volgen via Google Friend Connect of Bloglovin
2 Een comment achterlaten met de naam waaronder je me volgt, en je e-mailadres

Meer kans maken?
Als je meer kans wil maken, kan je de volgende dingen doen (elke actie = 1 extra winkans, in totaal kan je dus 6 extra winkansen krijgen)
3 Mijn blog Liken op Facebook, zie het blokje in mijn sidebar of klik hier

4 Deze actie 'sharen' via Facebook, zie het knopje onder dit bericht
5 Mij volgen op Twitter, ik meld hier regelmatig updates van m'n blog
6 Tweet: ''Ik doe mee aan de #winactie op #Hetiskleinenhetblogt! Maak ook kans op een item naar keuze van Royalty Fashion: http://hetiskleinenhetblogt.blogspot.com/2011/08/giveaway-win-kleding-van-royalty.html
7 Deze blogpost liken op Bloglovin'
8 Bloggen over deze winactie (een link met afbeelding in je sidebar telt ook mee)

Vergeet niet om een link of Facebook/Twitternaam in je comment achter te laten als je aan de
extra winkansen meedoet.

De actie loopt t/m donderdag 22 september en is open voor iedereen uit Nederland. Belgische lezeressen mogen ook meedoen, je item is dan helemaal gratis, maar de verzendkosten moet je dan wel zelf betalen. Meer info daarover vind je hier. GOOD LUCK!

Beesten in boterhammen

2011-08-21T18:46:00.007+02:00

Ik kan er niets aan doen, maar ik zie altijd Dieren in Dingen. Nee, ik snuif niet teveel en nee, ik heb geen bepaalde visuele stoornis. Het zit zo: Als ik te lang of te vaak naar bepaalde dingen kijk, ga ik er vormen in ontdekken. Meestal zijn dat dieren. Ik begrijp dat dit allemaal nog steeds heel apart klinkt, en daarom illustreer ik het met een fotootje.

De dieren hierboven wonen sinds kort in de schutting van mijn vriend. Sinds kort, want ik heb ze pas een half jaar geleden ontdekt. Dat kwam omdat ik een vaste plek aan de tafel heb, uitkijkend op de schutting. En als je daar drie keer per dag zit, dan ontdek je nogal 'es wat.
Dit heb ik trouwens niet alleen met schuttingen. Ik zie ook beesten in schaduwen, boterhammen en zelfs in gestuukte muren. Of in vloerkleden. En zelfs opklaptafeltjes in treinen zijn niet veilig voor me: Kijk nou toch eens, deze Gonzo die me vriendelijk aankijkt tijdens iedere treinreis.

Dus als je ooit je muur of boterham wil laten analyseren op aanwezigheid van dieren; geef me gewoon een belletje. Een soort Silke Ogilvie, maar dan anders.

Winnaar Kenzaa winactie!

2011-08-19T15:57:00.002+02:00

Het is zover! Ik zal jullie niet langer laten wachten. Ik heb een winnaar getrokken en ik mag iemand gelukkig maken met een jurkje naar keuze van www.kenzaa.nl! Tadaaaaa.....

Gefeliciteerd, LEONIE OPDAM!

Ik stuur jou binnenkort een mailtje, dan hoor je van mij verder hoe het gaat en hoe jij je jurkje naar keuze mag uit gaan kiezen!

Ik wil Kenzaa bedanken voor de leuke winactie en jullie lezers natuurlijk voor het meedoen. Enne... binnenkort komt er weer een winactie, dus hou me af en toe een beetje in de gaten! ;-)

Ondertussen op mijn hoofd.

2011-08-17T21:23:00.001+02:00

Wat hoofdhaar betreft ben ik een vrij grote kneus.
Vrij groot, want het kan vast erger. Maar ik weet zeker dat ik geen diepgeworteld knip- en verftalent heb en op de kapperschool lachen ze me vast vierkant uit. Ik knip namelijk mijn eigen haar, en dat is sowieso al een beetje bijzonder, geloof ik. Je eigen haar knippen doe je alleen als je 1. heel goed je eigen haar kan knippen of 2. geen geld hebt om naar de kapper te gaan en geen mensen in de buurt hebt die het voor je kunnen doen. Geld voor de kapper heb ik wel, en mijn oma kan prima dode puntjes knippen. Maar toch doe ik het zelf. Het is makkelijk, binnen 4 seconden klaar en ik mag zelf kiezen hoe kort het wordt.
Gisteren knipte ik het per ongeluk scheef.
Dat was Foutje 2.

Foutje 1 maakte ik vijf maanden geleden. Ik was mijn blonde haar zat en besloot over te stappen op een chocoladebruin hoofd. Daarom verfde ik het. Zelf. En dat verven, dat gaat best heel goed hoor. Vooral aan de voorkant. Eigenlijk alleen maar aan de voorkant. Mijn achterharen zijn namelijk standaard drie kleuren lichter. Al smeer ik nog zoveel extra verf op de achterkant; egaal wordt het nooit.
Als je dit zo leest zou je kunnen concluderen dat ik scheef, niet-egaal, kneuzig haar heb vol foutjes. Daarom moet ik misschien toch maar eens naar de kapper, voor recht haar met níét drie verschillende kleurschakeringen op 20 vierkante centimeter hoofd. Hieronder zijn vast wat opties die ik de knipmensen voor kan leggen.
Dat wordt nog lastig kiezen.

Waarom ik zo van Paling hou

2011-08-15T11:13:00.003+02:00

Het geluid van mijn mobiele telefoon klinkt zo:

''PA-LINGGG!''

Je weet wel, zo'n ringtone die laag begint en hoog eindigt. Het is inmiddels een geluid dat veel bij me losmaakt. Bestek valt uit mijn handen, organen maken een sprongetje en ik zit meteen rechtop. Ja, ik ben er zo eentje. Krijgt mijn mobiel een melding, dan vergeet ik de rest van de wereld. Je zou daarom best wel een beetje heel voorzichtig kunnen concluderen dat ik een beetje verslaafd ben aan mijn mobiel. Of beter nog: Ik ben verslaafd aan het ontvangen van berichten. Aan het geluid van een Pa-Linggg. Maar dat kan me niets schelen.

Een Paling kan namelijk een heleboel betekenen.
1. Ik ben interessant, want iemand stuurt mij een Esemes.
2. We hebben iets nieuws in huis, want mijn moeder smst.
3. Iemand wil mij, want ik krijg een wil-jij-bij-ons-werken-mailtje.
4. Ik moet eten, want mijn moeder smst.
5. Ik kan beneden de mixergardes aflikken, want mijn moeder smst.
6. Mijn batterij is op.
7. Iemand noemt me in zijn Tweet.
8. Ik ben interessant, want iemand stuurt mij een Mail.
9. Er is taart in huis, want mijn moeder smst.
10. Of ik thuis eet, want mijn moeder smst.

Kijk, met dit soort redenen is het toch een stuk begrijpelijker dat ik meteen na iedere Paling licht hysterisch naar mijn mobiel graai? Ik zal maar een heel belangrijke baan aangeboden krijgen, of er zit extreem veel cakebeslag aan de gardes. Het zou toch zonde zijn als ik dat soort dingen moet missen.
Als ik dus met je in gesprek ben en mijn kijkers veranderen in glazige pretoogjes, ik antwoord alleen nog met 'ja leuk' en ik lijk mijn concentratie te verliezen... Komt helemaal door een Paling. Het ligt niet aan jou. Beloofd.

Over slinkse stroopwafels en duivelse dwangneuroses

2011-08-11T19:28:00.004+02:00

First of all: Wat je nu ziet is een begin van m'n nieuwe lay-out. Ik ben alleen een ontzettende HTML-kneus, want ik heb nieuwe tabs gemaakt (onder de header), maar als je erop klikt werken de pagina's niet meer. Zie je het? En nu weet ik niet meer hoe ik het moet repareren. PANIEK! Maar ik doe m'n best... Het blogje is dus nog UNDER CONSTRUCTION!

Het is je vast ook al opgevallen (is de bedoeling in ieder geval) dat ik een nieuwe header heb. Geheel geïnspireerd op het dilemma waar iedere vrouw last van heeft. Het valt niet te ontkennen: Iedere vrouw heeft een engel en een duivel op haar schouder. Vooral als het gaat om geld uitgeven. In kledingwinkels, bijvoorbeeld. Bij het uitverkooprek, bijvoorbeeld. Eerder schreef ik al eens over hoe moeilijk ik het zo nu en dan heb ik bij het nagellakschap en hoe zwaar een vrouw het heeft omdat ze nou eenmaal een vrouw is en geen man. Een vrouw heeft namelijk het geweldige voordeel dat als zij er bij de geboorte wordt uitgeperst, ze er een gratis Duiveltje(links) en Engeltje(rechts) op haar schouders bij krijgt, die dagelijks ruzie hebben.
Dat gaat zo.

Links: Het is maandagochtend. Tijd om de week gezond te beginnen. Tijd voor een appel.
Rechts: Appel? Is dat een woonplaats? Er liggen nog een paar heerlijke stroopwafels in de kast. Die moeten op, want morgen zijn ze niet goed meer.
Links: Als je iedere keer zo denkt, word je dik en lelijk.
Rechts: Jij wordt pas dik op je 60e en lelijk op je 40e. Tijd zat. Kijk nou naar dat heerlijke, knapperige korstje, die sappige, zoete stroop die er langzaam uitdruppelt, de vredige smaak van karamel op je tong...
Score: 1-0 voor Duiveltje. Twijfelachtig maar tevreden prop ik een vette stroopwafel in m'n mond.

Rechts: Dit. Jurkje. Moet. Jij. Kopen.
Links: Jij moet helemaal niets kopen. Je bent blut en je hebt al achtentwintig jurkjes.
Rechts: Nee, want niet één jurkje is perfect. En je hebt nog geen één rode. En het jurkje hangt daar zo zielig te hangen, die heeft een lichaam nodig en een eigenaar. Dat is duidelijk.
Links: Loop nou maar door, want hij kost vijfentachtig euro. Daar kan je een goede stapel schoolboeken van kopen. Als je dan heel goed leert en hard werkt kan je later wel vijf jurkjes van vijfentachtig euro per dag kopen.
Score: 0-0. Engeltje heeft gelijk. Verschrikkelijk.

Links: Als je niet sport word je dik.
Rechts: Engeltje is zelf dik. Je moet vanavond op bed liggen en teevee kijken, want vandaag vraagt Bing Sjors ten huwelijk.
Score: 1-0 voor Duiveltje. Fuck the world, GeeTeeEsTee is belangrijk.

Zo gaat dat. Het constante dilemma van dik worden of niet, jurkjes van hun hangers rukken of niet, een appel eten of gewoon weer een bak ijs naar binnen werken. Ja, een vrouw heeft het zwaar. Laat dat duidelijk zijn.
Dan ga ik nu naar beneden, want Dr Phil begint. Kan ik lekker dik zijn op de bank met thee en stroopwafels.

Het is klein en.... het twittert!

2011-08-08T21:49:00.006+02:00

Langverwacht, nooit gekomen... maar nu ben ik er toch maar aan begonnen: ik twitter/ik tweet.
Op twitter.com/silkepee kan je me vinden en me nog meer stalken dan je al deed via mijn blog of de facebookpagina van deze blog.
Mijn eerste tweet is vanavond geboren! Drie maal hoera. Het is overigens mijn persoonlijke Twitterpagina, en niet vanuit mijn blog. Wat is jullie Twitter?

PS: Mijn blog kan er vanavond en morgen een beetje rommelig uitzien. Geeft niets, dat is allemaal voor het goede doel. Zónder kennis van HTML maar mét een heleboel wilskracht probeer ik namelijk mijn lay-out te vernieuwen. Morgen resultaat! ;-)

10 dingen die je mij nooit zult zien doen

2011-08-07T23:32:00.015+02:00

Ooit schreef ik eens over de 10 dingen die je nog niet van me wist. Ook mijn stiekeme wensen en bijzondere verlangens hebben je misschien verrast. En om te voorkomen dat je nu een verkeerd beeld van me hebt met situaties waarin ik me nóóit zal bevinden, hier een lijstje van 10 Dingen die het onthouden waard zijn. Kan geen kwaad, dacht ik zo. Je moet namelijk geen gekke dingen van me gaan denken, want over het algemeen ben ik hartstikke normaal.

1. Hangend aan een veel te dun elastiekje, op veel te grote hoogte en in een veel te groot stuk lucht: Liever niet. Bungeejumpen zul je mij nooit zien doen. Parachutespringen ook niet. En alles wat te maken heeft met Hoog, Diep of Eng, ook niet.
2. Tsja, ik zou ook graag gezegend zijn met een atletisch lichaam en extreem sportieve gedachtengang, maar helaas. Zwetend op een fitness-apparaat zul je mij nooit aantreffen. Liever fiets ik een extra rondje (als het niet regent), neem ik de trap in plaats van de lift (alleen bij storing) of verbrand ik calorieën met het maken van grote wandelingen (in een winkelcentrum bijvoorbeeld).
3. Kaas eten.
4. Je zal mij nooit zien duiken in interessante plassen als de Atlantische Oceaan of de Middelandse Zee tussen gore, glibberige, vieze, gore, vieze vissen die er mooi uit schijnen te zien en interessant moeten zijn. Vissen zijn eng en de enige vis die is toegestaan om dichtbij te komen is de visstick naast mijn boerenkool.
5. Onderuitgezakt op de bank hangen met een ongeïnteresseerde blik op m'n gezicht terwijl Arie Boomsma m'n televisiescherm siert.
6. Nee, ik zal nooit een biertje atten. Ik zal sowieso nooit atten. En al helemaal geen biertje.
7. Het is de bedoeling dat je mij nooit aan zult treffen in een bos aan een tak, op de kop met een appel in mijn mond, enkel sokken dragend. Maar je weet maar nooit.
8. Je zult mij nooit zien in de combinatie Drop ín mijn mond en Glimlach óp mijn mond.
9. Ik vrees dat het me, ondanks mijn nog steeds diep gewortelde wens, niet gaat lukken om ooit op een rotonde te picknicken, dan wel kamperen. Er schijnen namelijk hoge boetes op te staan en ik heb het op zich niet zo op hoge boetes.
10. Tot slot: Mij tref je niet aan met crocs, bolero's of een kaal hoofd. Is dat meteen uit de wereld.

Gratis ijs vs. Ongevraagde stortregen

2011-08-04T22:04:00.004+02:00

Het was even wennen: Na anderhalve week Canarische luxe moest ik gisteren en vandaag weer voor mijn eten betalen, was het enige zwembad in de buurt de stortbui waar ik in belandde, en in zwemkleding met gratis ijsjes aan de bar hangen was ook geen optie meer. Ik ben terug van vakantie.
En hoewel het nooit leuk is om weer naar huis te gaan, was de heimwee naar de zonnige oorden maar van korte duur toen het in Nederland óók warm, zonnig en - heel belangrijk voor mijn gemoedstoestand - droog bleek te zijn. Maar Nederland zou Nederland niet zijn als het midden in de zomer vervolgens keihard zou gaan regenen. Heel veel. Daarom sluit ik af en toe mijn ogen en denk ik terug aan hotel Dunas Mirador in Gran Canaria. En dan met name het onbeperkt gratis voer, het likken van de lekkerste ijsjes en toetjes (mijn record op een dag: 13 bollen, samen met chocomousse, puddings en - toch nog gezond - stukken fruit) en het nippen aan de gratisj pina colada's in mijn bikini aan het zwembad. Maar terug zijn in Deventer is ook fijn, hoor. Dat moet ik eerlijk toegeven. Vakantie is namelijk helemaal niet zo goed voor je.

Het gratis voer bijvoorbeeld. Hatelijk fijn. IJsjes. Toetjes. Frietjes. Hamburgers. Vis. Salades. Broodjes. Gebakken eitjes. Cornflakes. Worstjes. Stukken fruit. Bakken pasta. Puddings met snoepjes en frambozen. Klinkt hemels, maar oh, wat veel en oh, wat slecht. Ik vreesde dat ik binnen 1 week 14 kilo aan zou komen - dit bleek uiteindelijk een halve kilo te zijn geworden. Maar geloof me: van All Inclusive word je dik.
Het zwembad dat de hele dag aantrekkelijk en lekker fris ligt te zijn. De calorieën die ik er vorige week aanvrat had ik deels van me af kunnen schudden door fanatiek baantjes te zwemmen in het bad, maar Silke zou Silke niet zijn als ze liever vredig rond drijft, op haar rug dobbert of in het bubbelbad zakt. Nee, ik hou niet zo van actief doen, laten we het daar op houden. Lui werd ik dus wel een beetje van het zwembad. En het is ook niet goed voor je haar: Na drie dagen dobberen had mijn bruine haarbos eerder de kleur en staat van een dorre eik die nodig gekapt moet worden.
Hoge bergen, diepe dalen en glibberige glijbanen. Allemaal dingen die er fantastisch mooi uitzien, maar als je dichterbij komt voelt het allemaal niet meer zo gezellig. Zo vond ik de jeepsafari die we gingen doen erg stoer klinken, maar toen ik op weetikveelhoeveelduizendenmetershoog op een schuddende achterbank zat, terwijl links van mij een wiel bijna het Diepe Dal in slipte, wilde ik het liefst naar mijn moedertje. En ook van een aantal glijbanen in het waterpretpark waar we heen gingen, kreeg ik knikkende knietjes. Die glijbanen, die waren namelijk hoog. Heel hoog. En daarnaast ook heel diep, heel glad en heel glibberig. Al met al waren dat dus redenen voor grote hoeveelheden hoogtevrees en stressmomentjes in één week vakantie. Brrrr.

Maar voordat je denkt dat ik enkel dosis stress, een halve kilo vet en een luie levensinstelling over heb gehouden aan mijn zeven dagen Grote Kanarie: Wees niet bang. Die kilo, die traploop ik er wel weer af (in plaats van taxi's en hotellift) en die jeepsafari; dat was achteraf eigenlijk wel heel erg Vet. Maar stiekem ben ik nog wel een beetje vakantie-lui, hoor. Mijn trouwe, Deventerse bank voelt zo fijn als een lui zwembad.

Het is klein en het ligt aan het strand!

2011-07-23T11:44:00.005+02:00

Maandag vlieg ik, en vanmiddag vertrek ik al naar mijn vrend. 8 dagen all inclusive Gran Canaria, een héérlijk vooruitzicht. Bijkomend nadeel: ik zal daarom zo'n anderhalve week niet bloggen. Tot die tijd kunnen jullie natuurlijk:

je vermaken in mijn archief; 2011 of 2010
meedoen aan mijn winactie
mij hier vertellen hoe verschrikkelijk jullie me missen.

Enne, hopelijk blijft het in Nederland een beetje droog terwijl ik met 30 graden naast een zwembad lig te zonnebaden met een drankje in mijn hand. ;-) Byebye! X

Razende Reporter strompelt op stiletto's

2011-07-21T12:37:00.001+02:00

Ik zei nog zo tegen mezelf toen ik laatst een werkdag lang op mijn hoge hakken had gelopen: Dit. doe. ik. nooit. meer. Die dingen een dag dragen vergaat me prima, als ik niet al te veel kilometers hoef af te leggen in hoog tempo en met kilo's bagage. Maar natuurlijk, natúúrlijk trok ik ze gisteren weer aan. En ja hoor; net gisteren heb ik een eind moeten lopen op m'n werkdag. En uiteraard niet op een lap asfalt, maar over een dijk met gras en zand en regen.
Dit was namelijk het geval. Ik had nooit gedacht dat ik het ooit 's zou doen, maar gisteren zocht ik een lijk. Een ongezellige gedachte zo op de donderdagmiddag, maar het komt er wel op neer. Gewapend met collega, camera en statief liet ik gisteren met mijn stiletto's een spoor van gaten achter in de dijk waar op korte afstand 's ochtends het stoffelijk overschot van een man was gevonden. Nou was - godzijdank - het lichaam allang geborgen en meegenomen, en was er geen politie of ellende meer te zien. Enkel nog een ronddwalende helikopter en een plaats delict. Dus filmden we de omgeving. En de IJssel. Waarna we weer een heel eind terug moesten lopen over de dijk met gras en zand en zware tas. En dat is niet ideaal met hakken van 11 centimeter.
Dus, Wat Heb Ik Daarvan Geleerd?

Van die Fijne Dingen

2011-07-16T13:20:00.003+02:00

Zo nu en dan is het op mijn blog Fijne Dingen-tijd. Dan maak ik een lijstje met dingen die Fijn zijn, of Leuk, Noemenswaardig of Gezellig. Want hoewel de mensen in Afrika honger hebben, de zendmast in Drenthe is afgebroken en mijn nagel vanmorgen ook; er zijn ook een heleboel wél leuke dingen.

1. Arie Boomsma.
2. De zakdoekjesindustrie draait overuren dankzij mijn hysterische en continue verkouden neus, die heel wat kilometers loopt op een dag. Ik ga niet zonder zakdoekjes in mijn broekzak de hond uit laten. Ik loop niet zonder zakdoek in mijn hand naar de keuken. Ik heb altijd zakdoekjes bij me. Zo ben ik er altijd als de kippen bij als mijn snot besluit zich weer van z'n beste kant te laten zien en in één lijn mijn neusgaten besluit uit te lopen. Dan ben ik daar met die magische papieren Albert Heijn doekjes. Wat moet ik zonder?
3. Het is zomer. Afgezien van het wateroverlast en de 2 zonne-uren die we in Nederland per maand ervaren, is het idee dat het zomer is fijner dan het idee dat het winter is.
4. Je kan nog steeds meedoen aan mijn Win-Een-Jurkje-Actie.
5. Over 41 dagen ben ik 21. En 21 klinkt intelligent. Dat is altijd goed.
6. Over 9 dagen zit, loop of lig ik in Gran Canaria.
7. Ik heb een roze pak. Kijk maar. Dat de kwaliteit van de foto om te huilen is, vergeten we even.
8. Chocotoffees.
9. Er is een meneer die Con Domen heet. Dat klinkt toch een stuk gezelliger dan Henk de Vries.
10. Van vreemde gezichtsuitdrukkingen trekken word je ontspannen. Ik heb het zelf gelezen. Vanaf nu is het dus legaal!
11. Hamburgers, koekjes, mergpijpjes, magnums, thee, pyjama's, sokken, foute films, pudding, kipnuggets, chocoladeijs, dekentjes, chocoladekoekjes, chocolademousse, yogho yogho, zure room, de bank, biefstuk en donuts. En dat het liefst allemaal op één zaterdagmiddag.
12. Het is bewezen en ik heb wel eens vervelender nieuws gehoord: Schoonmaken is slecht voor de bloeddruk. Vooral omdat de stress groot is dat het op tijd af moet. Nu heb ik eindelijk een excuus als ik mijn directe omgeving er als een zwijnenstal bij wil laten liggen. Ja daag, ik ga niet opruimen, hoor. Daar word je ziek van.

Van Pokémon naar Dr Phil

2011-07-11T22:35:00.005+02:00

Het meest hilarische wat er bestaat: Als je je oude dagboeken en vriendenboekjes terug vindt onder een dikke stoflaag. Ik kan me daar uren mee vermaken. De 'Ojaaaa's' en 'Ooh wat erg's' volgen elkaar op en met het schaamrood op de kaken lees ik dan terug hoe kwaad ik in 2004 was op mijn onbenullige vriendje. Of wie ik die dag irritant vond of dat ik die dag 'oogcontact met hem had bij de kluisjuhs!!!' of welke msnnamen ik had op mijn 11e (ik hield dat bij in mijn dagboek).

Wat ook leuk is, is om te zien wat ik invulde in het boek 'Mijn klasgenootjes', dat ik zelf ook meerdere keren invulde, soms jaren na elkaar. Ik vond het geloof ik erg interessant om te lezen wat mijzelf bezig hield.
Hieronder een vergelijking. Toen (9 en 13, uit het vriendenboekje) en nu (20) eens even opnieuw ingevuld.

Ha, die vriendenboekjes. Misschien moet ik die toch maar weer eens aanschaffen en door mijn vrienden van nu in laten vullen. Lengte zal al gauw 1,70 m of 1,80 m worden, en hobbies zullen hoogstwaarschijnlijk worden ingevuld als 'bier drinken, rommelmarkten afstruinen en onder de zonnebank gaan'. Ach ja, misschien lachen we daar dan over 10 jaar ook wel weer om...

WIN een jurkje naar keuze van Kenzaa.nl!

2011-07-06T23:33:00.004+02:00

Kijk, dat ik niet de langste ben, dat is je onderhand wel bekend als je regelmatig op deze blog kijkt. Wat jullie alleen niét weten, is dat het kopen van kleine kleding helemaal niet zo moeilijk is als het lijkt. Er zijn namelijk van die fantastische webshop-bedenkmensen die fantastische webshops maken speciaal voor kleine meisjes. Van hele kleine meisjes tot een beetje kleine meisjes, tot gewoon 'niet zulke hele lange' meisjes.

Dáárom hou ik van Kenzaa, de webshop speciaal voor kleren in de maten XS en S. Ik bestel hier regelmatig wat en ik ben vooral fan van de schoenen in maat 34 - mijn maat is er normaal alleen in kinderschoenen. Omdat ik jullie zo leuk vind, geef ik in samenwerking met Kenzaa een jurkje naar keuze weg voor één van mijn volgers. De jurkjes op bovenstaand plaatje zijn maar een optie, op de webshop vind je er nog veel meer waar je als winnares uit kan kiezen.

Maar daar moet je natuurlijk wel wat voor doen:

Mij volgen via Google Friend Connect of Bloglovin
Hetiskleinenhetblogt liken op Facebook, dit kan rechtsboven in de sidebar
Een comment achter laten met daarin de naam waarmee je me volgt, en je naam op Facebook waarmee je me liket. Plús je e-mailadres voor als je hebt gewonnen.

Natuurlijk kan je je winkans vergroten. Daarvoor kan je:

Kenzaa volgen op Hyves, Twitter of Facebook (laat in je comment dan achter met welke naam je volgt) - 1 extra winkans
Deze actie promoten op je eigen blog, via een bericht of je sidebar - 1 extra winkans
Dit bericht 'sharen' op Facebook via de share-knop onderaan - 1 extra winkans

De actie loopt tot en met 19 augustus 2011 en iedereen uit Nederland en België kan meedoen.
Zegt het voort!

Ps: Mijn Like-button rechtsboven heb ik er net opgezet, dus ik hoop dat hij werkt. ;-)

Silke op je teevee-scherm

2011-07-04T20:59:00.002+02:00

Ja, dit is misschien wel wat je binnenkort op je scherm zal zien. Want hoewel ik durf te wedden dat maar 9% van mijn lezers DeventerTV kan ontvangen op zijn televisie en misschien maar 10% ervan gehoord heeft - Deventer heeft dus echt een eigen televisiezender. Jaja! En de komende tijd ga ik er voor 3 dagen per week werken. Ik heb er zoveel zin in! Met ambities om 'later' het Klokhuis en het Jeugdjournaal te presenteren kan ik wel wat ervaring gebruiken, natuurlijk. En uiteraard moet ik nog een heleboel leren over het televisievak. En waar kan dat beter dan bij een regionale omroep op 5 minuten fietsafstand, met werknemers die mij de mogelijkheid geven om een hoge berg ervaring op te doen? Mijn excacte taken weet ik nog niet, dat zal variëren van redactiewerk tot interviews opstellen tot filmen of presenteren, of dingetjes bij de radio-afdeling.
Dat het puur vrijwillig is en ik de komende tijd dus een stuk minder geld uit kan geven, vind ik minder erg dan je zou denken. Ik ga namelijk iets doen wat ik écht leuk vind en dat is eigenlijk het voornemen voor de rest van mijn leven.

Het klinkt allemaal hartstikke leuk, en morgen is mijn eerste werkdag. Maar nu moet ik me eerst gaan concentreren op één van de lastigste dilemma's in de carrière van een vrouw: Wat. Moet. Ik. Aan.
Als je me zoekt, ik zit de eerstkomende uren in de kledingkast.

Op m'n voordeligst

2011-07-01T14:13:00.002+02:00

Een identiteitskaartfoto-deja-vu kreeg ik ervan, die tag waarbij ik mijn meest onvoordelige gezichtsuitdrukkingen moest tonen. Ik kreeg 'm van Floor & Marjolein en hij bestaat uit 8 categorieën. Kijk en eh, huiver.

Dure mensen en onnodige kuchjes

2011-06-30T22:02:00.004+02:00

Het mag als een waanidee klinken, en het is net zoiets als Gerrit Zalm die jumpend op een hardcorefeest staat. Maar of je het gelooft of niet: ik ben naar een klassiek concert geweest. In het concertgebouw in Amsterdam, in die mooie zaal met rode stoeltjes, met dure mensen en onbenoembare slurfvormige instrumenten. Als je me een jaar eerder had verteld dat ik daar tussen zou zitten, had ik je waarschijnlijk voorgesteld om wat frisse lucht te gaan halen.

Het meisje dat de teksten van Westlife uit d'r hoofd kent, dat begint te stuiteren als er happy hardcore voorbij komt én het meisje dat stiekem Justin Bieber bij haar favorietjes op Youtube heeft staan. Zij zat gisteren met haar mond open te staren naar het Koninklijk Orkest. Natuurlijk vroeg ik me van tevoren af of ik niet in slaap zou vallen. En natuurlijk kon ik me niet helemaal honderd procent anderhalfuur perfect voorbeeldig concentreren. Dat is namelijk lastig, want er is bijzonder veel te zien in zo'n zaal.
De mensen bijvoorbeeld, die in de gangen al interessant lopen te doen met gestreken maatpakken, zijden galajurken en opgespoten permanentjes. Het is leuk om zien hoe al die mensen kijken als ze naar een orkest zitten te luisteren. Sommige mensen fronsen hun wenkbrauwen. Anderen bekijken het plafond of laten hun mond open hangen. Die zien er dan lang niet meer zo intelligent uit als in de hal, kan ik je vertellen.
Waar ik me ook zeker 17 minuten mee bezig heb gehouden is het opstellen van een Plan In Geval Van Nood. Ik kon vier nooduitgangen ontdekken, zeven loopgangen en vier trappen. Terwijl het orkest de 10e symfonie van Mahler speelde en ik gezellig nog wat verder wegzakte in mijn stoel, bedacht ik een compleet plan voor als er een bom zou ontploffen of er iemand met een pistool zou opspringen met de mededeling dat 'ie iedereen zou doodmaken. Mócht dat ooit gebeuren in het concertgebouw, dan leid ik de mensen naar de goede uitgang. Dat betaalt vast prima.
Verder concludeerde ik tijdens het concert dat het in de zaal naar Engelse melange-thee rook en dat ik de meneer met de pannendeksels zielig vond omdat hij maar vier keer een Patsjboemgeluid mocht doen in anderhalf uur.
Maar wat mij het meest fascineerde waren de meneren met de kuchjes. Als het orkest even stopte om slijm te roggelen, bladzijdes om te slaan en instrumenten te stemmen, heerste er een bijna doodse stilte in de zaal. Bijna, want op het moment dat de muziek stopte, begonnen mensen massaal te kuchen. Vooral de mannen. Daar snapte ik niets van, want deze mensen hebben dus óf 1. uit beleefheid drie kwartier hun kuchjes ingehouden en dat kwam er nu allemaal uit, of 2. ze moesten opeens allemaal te gelijk kuchen. Maar dat leek me een onwaarschijnlijkere optie. Ik vond het heel netjes van die mannen dat ze hun kuchjes ophielden zodat ze niet door de muziek heen kuchten, maar dat had helemaal niet gehoeven. Toen het orkest weer verder speelde, heb ik het zelf getest. Ik kuchtte en het was helemaal niet te horen. Wat had ik het die mannen graag verteld.
Anderhalf uur heb ik me vergaapt aan prachtige kroonluchters, instrumenten die ik alleen nog maar van Wikipedia kende en vermakelijke bewegingen van de dirigent. Prima avondje uit, dacht ik zo.

Maar verder heb ik heel goed opgelet, hoor. Ik weet namelijk precies hoeveel violen en troms er zijn.
Heb ik geteld.

De Ongelukkigheid der Dingen

2011-06-25T13:48:00.003+02:00

Met een beetje pech kom je ter wereld als Plant. Nadat je lange tijd met je kop in het zand hebt gezeten en je eindelijk wil genieten van wat daglicht, krijg je een plens water in je gezicht. Daar moet je dan in de felle zon staan, je moet je mond houden en je mag er al helemaal niet even bij gaan zitten. Dan is het wachten tot je wegrot en vervolgens beland je in een kliko.

We staan er niet bij stil, maar een heleboel Dingen hebben de behoorlijke pech dat ze zijn wat ze zijn. Want wij mensen hebben het nog best goed, als je er over nadenkt.

Een Puntenslijper heeft een niet heel afwisselend leven. Over het algemeen ligt de Puntenslijper in bakjes en doosjes en is hij altijd kwijt. Tot op het moment dat er een keer een potlood nodig geslepen moet worden. Dan wordt de Puntenslijper verweten of hij niet even een makkelijker vindbare plek had kunnen uitzoeken om te gaan liggen, en waarom hij toch altijd kwijt is als je 'm nodig hebt, en waarom hij ook eigenlijk zo verdomd klein is, want kleine dingen zijn vaak kwijter dan grote dingen. Voordat de Puntenslijper dan, overdonderd door deze plotselinge lijst aan verwijten, antwoord kan geven, wordt er een potlood in z'n achterste gedouwd en fanatiek rondgedraaid. En voordat de Puntenslijper het weet, heeft hij zijn buik al snel vol van al die potloodwentelingen. Dus houdt hij maar behoedzaam zijn mond.
Nee, het Wijnglas dan. Wordt al draaiend om een stok met z'n kont in het gloeiendhete vuur verwekt tot glas, waarbij het nog maar afwachten is of hij een dikke of een dunne wordt. Het Wijnglas dat bij de mensch in de keukenkastjes staat, kan vanachter het glazen deurtje al zien wat hem te wachten staat als er een aantal hysterische vrouwfiguren plaatsneemt aan de keukentafel. Hij wordt die avond 1. per ongeluk stukgegooid en expres vervloekt, 2. heilig geprezen, afgelebberd en weer volgeschonken, of 3. blootgesteld aan emotioneel, lallend of kotsend vrouwvolk. Het Wijnglas heeft veel te verduren.
Zwaar onderschat, maar een Elastiekje heeft ook niet de meest enerverende levensloop. Hoewel Elastiekjes over het algemeen gezellig met elkaar in zakjes liggen te liggen, zijn ze zwaar de pineut als ze Degene zijn. Degene die eruit moet. Als Elastiekje kan je er net zo goed meteen een einde aan maken als je uit de zak wordt geplukt. Wat er namelijk met je gebeurt is het volgende: Je wordt eerst zwaar opgerekt omdat de mens denkt dat je daardoor flexibeler wordt. Vervolgens ben je al je strakke huid kwijt en lubber je aan alle kanten. Daarna word je dubbelgevouwen, je bovenkant om je onderkant en andersom, en is het de rest van de tijd jouw taak om in die houding te blijven zitten. En waag het als Elastiekje niet om los te springen, want dan worden de inmiddels 2 delen van je lichaam uitgescholden en weggegooid en niemand die zegt 'Hé maar het was je bedoeling niet hè' en het allerergste wat je dan als Elastiekje kan overkomen: Hetzelfde lot wacht nu dankzij jou op één van je mede-Elastiekjes. Want als jij niet goed werkt, dan maar een nieuwe proberen.

Ja, denk daar maar eens aan als als je weer eens in de zon ligt te bakken. Niemand komt je storen om je lichaam op te rekken, niemand gooit je plots in een kliko, en niemand stopt een potlood in je reet. Laten we daar een paar glazen wijn op drinken.

IT'S ALIVE!

2011-06-23T14:43:00.003+02:00

Boe!
Is dat even schrikken.

Plots een Silke op je beeldscherm. En het leeft!
Laten we even vergeten dat het al ruim 2 maanden geleden is dat er sprake was van een Silke in leven, en laten we hopen dat er nog mensen zijn die zich deze blog herinneren. Amen.

Nu hoor ik natuurlijk te vertellen hoe het met me gaat. Nou, dat wil ik best hoor.
De studie is afgesloten, het diploma ligt al klaar om binnenkort op te worden gehaald en achter in een kast te worden geschoven. Trots ben ik er op hoor, maar ik ga alweer verder. Ik ben namelijk ZELFSTANDIG ONDERNEMER. Ha. Dat zijn dus niet alleen maar mannetjes in pak met een loods vol Polen. Of gezellige vrouwen met poedel en beautysalon. Dat ben je ook als je één meter vijftig en pas twintig jaar en bang voor slakken bent. En toevallig graag vormgeeft. Dingen vorm geeft. Het geven van vorm aan dingen. Dat dus.
En zelfstandig ondernemer, dat kan je óók zijn als je eigenlijk maar alles een beetje door elkaar doet. Komt goed uit, want dat is precies wat ik het liefste doe. Want alleen werken, daar hou ik niet van. Dus ga ik ook nog naar school. Vanaf september. Eén keer per week word ik opgeleid tot journalist. Ondertussen moet ik ook geld verdienen, want ik moet schoenen, cocktails en wijntjes betalen, en af en toe zo hier en daar ook nog eten natuurlijk. Dus ondertussen ga ik heel druk en bezig zijn met zelfstandig ondernemen.
En wáár ik ga werken, op welke 100 plekken tegelijk, dat ga ik nog niet vertellen.
Zo houd ik het ook nog een beetje spannend, is de bedoeling.

Werkt het?

Topper of topper: allebei goed

2011-04-19T11:47:00.003+02:00

Ha. Hoog tijd om weer eens wat van me te laten horen. Die tijd was er natuurlijk al langer. Veel langer.

Voor straf rol ik het hoofd van Dries Roelvink in tweevoud over het beeldscherm van mijn blog.

Whut, Dries Roelvink?, hoor ik je denken. Ja, je weet wel. De gebronsde volkszanger die geduldig aast op een nummer één-hitje en die maar niet te pakken lijkt te krijgen. Ach, ik vind 'm een schatje, hoor. Hij heeft vast een prachtig innerlijk.

Als je bij Viva werkt, weet je van tevoren dat er wel eens heel niet-alledaagse dingen kunnen gebeuren. Zo heb ik zo'n twee weken geleden een grote poster ontworpen, speciaal voor Dries Roelvink. De beste man is in de race om de vijfde Topper te worden en uiteraard is Viva een fervent fan van Dries. Als steun daarom een poster die heel Nederland uit kan printen en voor z'n raam kan hangen om zo 16 miljoen voorbijgangers ervan te overtuigen Dries in hart en nieren te steunen.

Ik begon natuurlijk enorm te grinniken toen de maandag erna bleek dat Dries én de poster in volle glorie in het dagblad Spits stonden. Kijk, daar hou ik van. Een beetje steun en support in Viva's Kies Dries-campagne. Hartstikke fijn, Spits.

En omdat nu pas hálf Nederland overtuigd was van Dries' kunnen (helaas leest niet iederéén de Spits) besteedde Koffietijd vanmorgen ook nog wat aandacht aan het flitsende plakkaat dat nog steeds te downloaden is. Daar worden we blij van! Hier kun je de aflevering bekijken.

Als Dries Roelvink nu nóg niet gaat winnen, weet ik het ook niet meer. Maar dat maakt ook niet zoveel uit, want voor Viva is hij al een topper. Of dat nou toevallig met hoofdletter is of niet: Maakt helemaal niets uit. Hup Dries, Hup!

Vr, 20 jr, NL, zkt idee

2011-03-21T16:54:00.010+01:00

Zo af en toe lijkt het te mooi om waar te zijn. Ik zit in de trein en hoewel mijn voer op is, ik nog 44 minuten moet zitten en ik de hoofdpijn voel opkomen achter mijn oor, borrelt de inspiratie in mijn hersenpan. Het bruist en het vloeit en het wappert. En het wil eruit. Laat ik dan net een notitieboekje en een pen bij me hebben en alle ideeën die maar blijven komen, op kan schrijven tot ik een lamme hand heb.

Voor dit soort momenten leef ik. Ik heb ze onder de douche of in de trein of tijdens het fietsen. Of gewoon tijdens het stijlen van mijn haar of in de rij bij de Hema. Op de vreemdste momenten krijg ik inspiratie. Voor verhalen, of de manier waarop ik mijn lipsticks kan ordenen, of voor mijn afstudeerproject. Helaas zijn die borrelende momenten maar zeldzaam en moet ik het vaak doen met een opdracht op papier en vervolgens een hele hoop denk-sessies en broedpogingen. Want die pogingen, ik doe ze echt hoor. Voor mijn afstudeerproject, bijvoorbeeld.

- Ik ga heel interessant zitten brainstormen. Met mooi uitgezette wolkjes (netjes in 1 handbeweging), interessante woorden erin (ziet er altijd goed uit), en met een mooie pen (werkt motiverend). Dan neuzel ik wat dingen en droom ik wat en denk ik wat na en dan staan er wat woorden op papier in mooie wolkjes gemaakt door een mooie pen. Maar een idee heb ik nog niet.
- Met de hond lopen heeft wel eens gewerkt. Wel eens, ja. Meestal niet. Eigenlijk werkt het totaal niet. Het klinkt zo mooi: Al wandelend langs het kabbelende water van de IJssel, door het frisgroene gras, de verheugde oogjes van je terriër op enige afstand. Dát moet een hoop inspiratie bieden. Niets van waar. Voor het grootste deel ben ik toch bezig mijn hond bij de rotte vis weghouden, uitkijken dat ik niet struikel over koeienvlaai en het in de gaten houden van de tijd. Nog steeds geen idee.
- Ik stort me in de Hoe-krijg-ik-een-fantastisch-idee-boeken. Eureka! van Jack Foster heb ik in twee rukken uitgelezen en ook Hoe verzin je het? van Jan Vriends is naar mijn idee een bestseller. Maar dat komt meer door de leuke illustraties en de gezellige manier van vertellen. Concrete ideeën, die komen vervolgens maar zeldzaam.

Zo ook vandaag. Ik las gezellige boeken van creatieve mannen met veel ideeën. Ik surfte op het internet. Ging in het wilde weg maar wat tekenen want 'zodra je begint, komt de rest'. Ik knipte hier en daar wat uit. Legde het bij elkaar en haalde het weer weg. Ik heb wat zitten krassen met potloodjes. Ik schreef wat vage ideeën op en vond ze nog leuk ook. Ik kraste ze weer door.
Ik slaakte een zucht en gooide mijn hoofd naar achter.

In de rij bij de Hema komen ze wel hoor, die ideeën. Ja, dan wel. Als ik eigenlijk moet nadenken over belangrijke dingen als hoeveel ik zo meteen moet betalen en dat ik niet moet vergeten naar de bank te fietsen.
Als die ideeën zich nou éven in konden houden, en op momenten als dit mijn hoofd in kropen. Nu graag, als het even kan. Dat zou nog 'es fantastisch zijn.

In een vlaag van wanhoop gooi ik het over een andere boeg. Een contactadvertentie. Straight naar mijn hersens. Ik bid alvast voor succes.

Vr., 20 jr, NL, zkt idee.
Relevantie rdlk belangrk.
Mt spoed. Prijs n.o.t.k.
Alstublieft dankuwel.

This weeks favorietjes

2011-03-05T14:02:00.002+01:00

- De cake van mijn moeder
- De roze post its op het raam
- De roze nagellak op mijn handen
- De nieuwe dingen die ik heb geleerd op mijn werk
- De thee van het vriendinnetje Caroline
- De Planet Earth dvd
- De cliffhangers van GTST
- De tonijn door de pasta
- De winkels met hun nieuwe kleren
- Het kwispelen van mijn Henk

Having guts always works out for me

2011-03-01T17:35:00.003+01:00

Kijk 's aan, helemaal zelf in elkaar geknutseld met honderden post-its en 2 fijne klasgenoten. Kan de school nog eens iets van ons leren.
Helaas waren na 'works' de roze plakkertjes op, maar hee, korter is alleen maar krachtiger, niet?

Ode aan mijn harige Valentijn

2011-02-16T20:32:00.002+01:00

Hij is de liefste vriend die een vrouw zich kan wensen. Naast zijn eeuwig durende liefde is hij altijd trouw en zal hij me nooit verlaten voor een ander. Hij wordt intens gelukkig als ik thuis kom, pakt vaak mijn hand en overlaadt me met kusjes. Zijn metroseksuele kant komt geregeld naar boven; als hij zijn angsten toont en eigenlijk liever niet buiten is in het donker of als er vuurpijlen de lucht in schieten. Maar zijn mannelijkheid laat 'ie ook niet in de steek, hoor. Hij heeft haar overal en loopt het liefst zonder onderbroek over de straat. Hij beschermt het huis, is altijd tevreden met mijn kookkunsten (want altijd honger) en mist me als ik weg ben. Ja, hij is mijn allergrootste liefde... die Henkie.

Nr. 465 Chocolate Brown

2011-02-12T14:11:00.007+01:00

Chocoladebruine lokken vers uit een doosje. Kan tegenwoordig allemaal.
Zie hieronder mijn nieuwe hoofd inclusief een paar duizend bruin geverfde haartjes.

Shame on me

2011-02-08T19:25:00.002+01:00

Dit is pas mijn eerste februariblog. Ik schaam me diep, maar nu kunnen jullie er ook extra van genieten, denk ik maar.

De afgelopen tijd begon ik met afstuderen, heb ik een houten piemel cadeau gekregen (voor aan mijn sleutelbos. Bungelt vast heel gezellig heen en weer tijdens het fietsen), heb ik mijn eerste werkdagen bij Viva gehad, heb ik een nieuwe telefoon gekocht, aspergesoep gegeten, ben ik weer naar school gegaan, heb ik weer vol spanning op de bank gezeten voor Gee Tee Es Tee, kocht ik cadeautjes voor de halve familie (5 jarigen in 6 dagen), stootte ik mijn teen, verloor ik een ring, dronk ik liters thee en plaste ik er weer evenveel uit.

Maar het meest ingrijpende wat ik misschien wel gedaan heb, is mezelf veranderen. Denk nu niet aan therapeutische sessies of heftige botox-ingrepen. Nee, 't is m'n haar. Als dat maar goed zit zeggen ze - en ze hebben hun zin gekregen hoor. Blond staat niet langer in mijn woordenboek: ik ben weer brunette! Binnenkort volgt een foto - de eerste paar dagen ben ik met daglicht aan het werk of op school dus kan ik geen kiekje schieten. Maar kijk naar onderstaande foto, beeld je het haar van Penelope Cruz of Audrina Patridge in en probeer je in te beelden hoe het mij zou staan. Precies; anders he! Exotisch? Turbulent? Ik ben er nog niet helemaal over uit, maar tevreden ben ik wel. Dat kiekje houden jullie van me te goed.

Tot snel (beloofd!)

Bye MC, bye Amsterdam

2011-01-28T22:23:00.002+01:00

Jaja, daar zit ze dan, te grijnzen op haar plekje op de redactie. Wetende dat het haar laatste dag is... Mijn stage is dan toch echt afgelopen en ook mijn woonplaats zal er aan moeten geloven. Morgenochtend verhuis ik samen met al mijn tassen en dozen en spullen en laat ik Amsterdam achter - voor het eerst komende half jaar tenminste.
Geen Marie Claire meer, niet meer dagelijks rennen naar de bus van 8:43, niet meer drie keer per week pasta met tonijn en met de benen languit op de bank dineren, geen deadlines meer (althans, niet voor een tijdschrift)... Ja, na een jaar stage wordt het wel weer even wennen om weer naar school te gaan en niet meer op mezelf te wonen. Gelukkig heb ik iets om naar uit te kijken en ben ik maar niet weg te slaan bij Sanoma: woensdag begin ik bij Viva en dan heb ik er ook alweer wat schooldagen op zitten. Oef, school... dat voelt als vrije tijd. Half 9 voelt als uitslapen en om 17 uur al thuis... wat een luxe! Marie Claire en Amsterdam zal ik zeker gaan missen, maar ik krijg er in ieder geval de luxe van relaxte schooldagen voor terug ;-)
Ik typ dit zittend tussen de dozen - volle en lege, want ik ben nog lang niet klaar. Ik moet de lijstjes nog van de muur halen. Mijn kledingkast legen (veel werk), nog wat kastjes leeghalen, mijn keukenkastje en koelkast uitmesten en door het huis lopen om zeker te weten dat echt álles wat bij mij hoort, verdwijnt uit dit huis.
En ik moet opschieten, want vanaf morgenochtend woon ik hier niet meer. Dus schrijf ik alweer mijn laatste bericht uit Amsterdam. Welterusten alvast, ik duik weer in de dozen!
XXXXXX

Roze ferrari's en springlevende haarpunten

2011-01-25T21:25:00.005+01:00

In mijn ideale wereld is er geen cola, geen boerenkool en alle mannen zijn tussen de 1 meter 65 en 1 meter 90. De wijn is zoet, sneeuw bestaat niet en hoge hakken doen geen pijn. Studies duren anderhalf jaar en Curacao, dat doe je in 20 minuten met de bus. Louboutin, Herve Leger, Cos en Chanel gooien er jaarlijks een sale tegenaan met prijsjes rond de 7 euro 50. Maar dat is niet het enige.
Scheidingen, pistolen, zware spullen, muggen, puisten en vloeibare eyeliners bestaan niet. Van mijn hond zijn er 4 dezelfde en ze zijn allemaal even lief. Oh en honden laten zichzelf uit. De Backstreet Boys zijn extreem hip. Van patat, Engelse drop, karamelijs en muffins val je af en ze worden absoluut aangeraden door topdiëtisten. Over afvallen gesproken: Niemand is dik, alleen vervelende mensen.
In mijn ideale wereld schrijf ik iedere maand een nieuw kinderboek, sta ik aan het hoofd van mijn eigen talkshow en rijdt mijn man in Lamborgini's (ik in een roze ferrari). Huizen, vliegtuigen en eikenbomen zijn trouwens ook roze. Plassen moet je nog maar één keer per dag en kotsen bestaat niet. En snot is er alleen als het écht niet anders kan.Wachten tot nagellak is opgedroogd hoeft niet meer: de lak is van zichzelf al droog (ja echt). Niemand heeft dode haarpunten. Bakkebaarden zijn uit den boze. Net als ramptoeristen en molshopen in perfect gemaaide grasveldjes.
Oja, niet te vergeten: Struikelen doe ik nooit, ik ruik altijd naar bloemetjes en het klimaat in Nederland verschilt niet veel met die in een Grieks badplaatsje. En natuurlijk, natúúrlijk heb ik nog steeds mijn blog. Hoe kan het ook anders.

De Gouden Regels van het Uitmesten

2011-01-20T12:51:00.007+01:00

Ik ben een kei in uitmesten. Al zeg ik het zelf. Ik ben erg goed in jarenlang onzin en stapels troep te verzamelen op stapels bijna zo hoog als ik zelf, maar eens in de zoveel tijd kan ik het ook wegwerken als de beste. Want als ik eenmaal mijn kamer op ga ruimen, dan doe ik het goed. Binnenkort verhuis ik weer voor een half jaartje naar mijn ouders en dus werd het weer eens tijd om mijn kamer goed op te ruimen om plaats te maken voor alle meubels die hier tijdelijk bij moeten staan. En geloof me of niet: De afgelopen tijd (ik schat in totaal in zo'n 5 dagen schoonmaakwerk) zijn er 8 vuilniszakken de deur uit gegaan. Daarbij zijn er ook zeker 3 grote dozen oud papier weggewerkt en (echt waar) 12 vuilniszakken vol oude spullen naar de kringloop gegaan. En samen met de 2 enorme verkeersborden, het verrotte kastje en de enorm grote sinterklaassurprise die naar de stort worden gebracht, ruimt dat lekker op.
En dan nog heb ik veel spullen. Maar omdat ik al zo veel heb weg kunnen gooien, vind ik dit wel een schouderklopje waard. Het enige wat ik bewaard heb zijn wat oude knuffels waar ik écht geen emotionele afstand van kon doen, mijn verzameling tijdschriften (tsja, heb ik misschien nog eens nodig in het vakgebied...) en 7 stapels kleding die ik nog wel waardig vond voor marktplaats. En nog wat dozen met knutselachtige spullen, je weet maar nooit wanneer je nog iets moois moet maken als je de opleiding tot vormgever volgt.
De stofzuiger heeft trouwens ook overuren gemaakt, deze week. Waar een paar vrije dagen al wel niet goed voor zijn.

Speciaal voor jullie heb ik daarom de gouden regels van het uitmesten opgesteld.
1. Uitmesten werkt het beste met een raam wijd open (zo waait er lekker veel vrijkomend stof weg en krijg je geen snotneus zoals ik nu heb). Bind je haar vast in een staart en zet eighties-muziek op.
2. Zet verschillende vuilniszakken neer. In de ene gooi je alles wat een onderdeel is en niet meer bruikbaar omdat het geheel mist. Ook gooi je daar kapotte dingen en vieze dingen en cadeautjes en oude ansichtkaarten en stiften in. Stiften die al tijden onderin een doos liggen moet je niet bewaren en ook niet gaan testen - na zoveel jaren doen ze het toch niet meer en het is zonde van je tijd om ze allemaal te testen.
In de andere vuilniszak gooi je dingen die arme kindjes in Moldavië nog wel eens zouden kunnen waarderen.
In weer een andere vuilniszak gooi je dingen die je al een tijd niet meer gebruikt maar 'die je nog wel eens zou kunnen gebruiken binnenkort' - beloof dit dan ook echt aan jezelf!
In de laatste vuilnizak gooi je Onzekere Dingen waarover je nog twijfelt.
3. Ga niet uitmesten als je dezelfde avond nog een etentje hebt. Je krijgt namelijk een zere rug, warrig haar en een lelijk hoofd: Die avond hoor je dus gewoon op de bank te liggen met chips en Dr. Phil.
4. En last but not least: Gooi zoveel mogelijk weg!!! Bij twijfel gooi je het ook weg; je hebt al jarenlang niet omgekeken naar dat gouden kikkerbeeldje met groene poten en merkwaardig tongetje, dus nu ga je 'm echt niet opeens missen.

Zo. Succes. Ik ga eens genieten van mijn zolderkamer waar ik de grond van kan zien - dat is een tijd geleden.

Got the job!

2011-01-13T21:00:00.002+01:00

Als je mij een dezer dagen een vreugdedansje ziet doen, moet je maar niet gek opkijken. Ik ben best een beetje vrolijk. Ik heb namelijk een heel fijne baan gekregen.... joehoeee! Mijn stage bij Marie Claire is bijna afgelopen, en daarna ga ik afstuderen. 3 dagen per week naar school. Maar die 2 vrije dagen ga ik natuurlijk niet op de bank liggen en niks doen (alhoewel dat ook een niet heel erg vervelende optie is). Nee, ik ga voor 2 dagen per week bij Viva werken! Niet als stagiaire zoals ik daar eerst was, maar gewoon als freelancer. Oef, een leukere manier om af te studeren van een ontzettend fijne opleiding EN tegelijkertijd aan je toekomst te bouwen bestaat er volgens mij niet.
Nu kan ik eindelijk zeggen dat ik niet stage loop, maar werk bij Viva. Officieel. Hihi. Ik ga nog even een vreugdedansje doen, tot snel!

Het toegeven van een wanhopige blondine

2011-01-09T20:50:00.004+01:00

Beste haardos,

Toen ik je in september 2009 een lichter kleurtje schonk, verwachtte ik op z'n minst een blijk van waardering. Want ook al verfde ik het steeds een stukje lichter en zul je wel vaak op je haarschubben gebeten hebben van de blekende pijntjes, toch hoopte ik dat je blij zou zijn met je metamorfose. Want van kastanjebruinig met die stomme rode gloed - ik was nogal op je eigenlijke kleur uitgekeken - ging je naar donkerblond en wat lichter blond en nu ben je blond. En ik ben blij. Jij blijkbaar niet.
Je straft me, ondankbare dos haar. Je haat me want ik bleek je te vaak en te veel en te blond, vind je. Je werkt niet mee, saboteert de boel en split demonstratief je puntjes. Zit ik daar, met een mooie bos blond haar, maar wel met dode puntjes, omdat jij zonodig niet gezellig mee wil werken en gezond wil zijn. En hoewel ik regelmatig je onderste puntjes eraf knip en de meest interessante maar ingewikkelde stylingproducten gebruik, heb je me nog niet één keer bedankt. Vind je dat dan echt niet lekker, al die shampoo's, haarscrubs, maskers, conditioners, sprays, serums, mousses en glitterspray's? Ik vind je een verwende, vervelende dos en als klap op de vuurpijl straf je me regelmatig met iets waar ieder meisje van gruwelt: een perfecte coupe op zondag. OP ZONDAG! Geef het me op maandag of dinsdag of de rest van de week en ik ga voor je op de knieën, maar juist op de dag dat ik het minste geef om mijn uiterlijke verschijning zorg jij, blonde haardos, dat je perfect zit en gezondheid uitstraalt. Deed je dat nou ook maar eens wat vaker op belangrijke dagen dat ik een moord zou plegen voor een goed gestyled kapsel...
Goed, goed, ik zal het maar niet langer voor me houden. Je koppige karaktertrekken winnen het nog steeds van me. En daarom krijg je eindelijk je zin, ja je hebt gewonnen, en ik geef me over... Binnenkort verf ik je weer bruin. Ben jij ook weer blij.

En Hallo, 2011!

2011-01-05T21:33:00.001+01:00

Daar ben ik! Vers achter mijn laptop vanuit de mooie hoofdstad. In 2011! Het jaar begon in brakke toestand, verkerend in zoveel mogelijk pyjama, en maandag weer aan het werk. Met gisteren een fijne nieuwjaarsborrel van Marie Claire. Het originele nieuwjaarscadeautje dat we allemaal kregen, was een persoonlijke fotoshoot. Om zo uiteindelijk een écht mooie portretfoto van jezelf te hebben. Ik ben erg benieuwd naar m'n foto's... vooral die waarop ik een halve draai moest maken, een achtste met mijn heupen moest keren en vervolgens in de ventilator moest kijken. Ja echt, zo eentje die je haren enorm glamoureus naar achteren blaast. Het zal mij benieuwen.

Waar ik om heb gevraagd voor 2011, las je al in mijn vorige post. Ik ben er van overtuigd dat zeker de helft van alles wat je in een jaar meemaakt als een verrassing komt, maar sommige dingen weet ik al zeker.
2011 wordt voor mij in ieder geval een fijn jaar.
- Ik word 21: HELP
- Mijn stageperiodes zijn binnenkort officieel afgelopen en dan komen de schoolbanken weer in zicht
- Ik ga niet op dieet maar ik hoop ook niet aan te komen
- Ik ga niet sporten (sorry lijf.... geenzinan)

En er is natuurlijk een heleboel waar een mens op hoopt. Zo ook ik.
- Ik hoop af te studeren. Het liefst met goede cijfers, als het even kan.
- Ik hoop als freelancer aan de slag te kunnen gaan (hierover binnenkort meer)
- Ik hoop aan een nieuwe studie te beginnen
- Ik hoop dat ik miljonair word; maar die kans is klein
- Wat dat betreft hoop ik ook Jan Kooijman eens tegen te komen en een lesje parmantige piroutjes van 'm te krijgen
- Ik hoop dat ik niet te veel zal vallen, mijn pasjes kwijt zal raken en het liefst ook geen hete thee over me heen zal krijgen
- Ik hoop dat ik tegen het eind van het jaar nu wél een keer tegen vuurwerk kan (ik maak nog bij elk rotje een sprongetje)

Ik zeg: 2011, lama komen. HAPPY NEW YEAR!
Bij deze mijn nieuwjaarskusjes voor al mijn volgertjes:

Graag gedaan, 2010.

2010-12-27T21:30:00.002+01:00

Speciaal voor jullie: Mijn eenzijdige conversatie met het jaar 2010, en mijn wanhopige smeekbede voor 2011.

Sorry, 2010:
- Dat ik af en toe maar zo weinig blogde
- Van die keer dat ik te lui was om de trein te halen
- Voor het eten wat ik heb laten wegrotten in de koelkast
- Dat ik dit jaar maar 2 keer mijn vensterbank heb afgestoft
- Voor de troep
- Dat het bleef bij drie keer hardlopen
- Dat ik wenste nooit oud te worden
- Die boterham die in de prullenbak is beland
- Het geld dat ik heb uitgegeven aan schoenen waar ik nog nooit op heb gelopen

Graag gedaan, 2010:
- De hulp alle gestrande buitenlanders met wanhopige oogjes die ik de weg heb gewezen
- Het aanschaffen van mijn kunstplant zodat ik geen onschuldige planten meer laat verdorren
- Mijn maandelijkse investering in de mode-industrie ;-)
- De kinderen in dat verre land die ik voor 24 euro aan nieuwe schoolboeken heb geholpen

Bedankt, 2010:
- Voor mijn pinpas die dit jaar niet van mijn zijde is afgeweken.
- Voor de rij voor de Eiffeltoren: ik had toch geen zin om trappen te lopen
- Voor de vele lekkere tonijnpizza's en bakken choco-ijs
- Dat ik nog steeds niet ben overleden
- Dat mijn nagels maar blijven groeien
- (en deze komt uit de grond van mijn hart) De opening van de Primark in Hoofddorp. 5 minuten verwijderd van mijn werk
- Dat Barack Obama president is geworden, dat Mark Rutte zijn pretoogjes niet verliest, en de vele nieuwe uitzendingen van Dr Phil
- Voor de geweldige kans die ik kreeg om voor Viva en Marie Claire te mogen werken
- Dat ik dit jaar op 97% van de dagen gelukkig was
- Dat mijn vader eindelijk inzag dat hij met -7 niet in een dun regenjack kan lopen
- Dat mijn hond nog steeds het oude vertrouwde, vervelende kefbeest is
- Voor het ontstaan van deze weblog
- Voor mijn Muldooney clutch <3
- Dat ik eindelijk krijtjesdrop ben gaan lusten

Verdomme, 2010:
- Dat Danny en Sjors nou nog steeds geen relatie hebben (GTST)
- Die kou. Mag minder
- Dat een reisje om de wereld nou nog steeds zo duur schijnt te zijn
- Dat Oprah Winfrey is gestopt
- Dat ik nog steeds niet spontaan de loterij heb gewonnen
- Dat wachten ook in 2010 nog steeds zo lang duurde
- Die keer dat ik op m'n smoel ging met de boodschappentassen
- Dat de storting van de stufi steeds nét wat dagen te laat kwam

Ah toe, 2011...
- Geef me dat contract bij die uitgever...
- En als het even kan, weinig ongelukken
- En pumps die ik pas (die bestaan tot op heden nog niet)
- Leer me kaas eten
- Mag ik afstuderen met veel goede cijfers?
- En last but not least: Mag ik een ontzettend gelukkig nieuw jaar?

Alstublieft dankuwel. X Silke

Good Old Ugly's

2010-12-21T20:44:00.001+01:00

Oh, wat blijven ze fijn. 4 redenen waarom ik Uggs maar steeds weer in mijn hartje blijf sluiten.

1. Als je 's ochtends door de kou loopt, met je gedachten nog bij je warme nest en zachte deken, heb je geen zin om al rekening te houden met ingewikkelde dingen als strakke kleding en hoge hakken. Daarom zijn Uggs ideaal. Het is al heel wat dat je hebt gepresteerd om je bed uit te komen om 7 uur (thumbs up). En om geleidelijk uit je slaaproes te ontwaken, slof je daarom fijn op je Uggs richting bushalte.

2. Warm + zacht.

3. Achja, ze zullen ons niet mooier, slanker ogend of charmanter maken, maar als de wereld bedolven is onder een verse laag sneeuw staat dat niet bovenaan mijn lijstje. Op zulke momenten wil ik stabiel staan en niet omvallen, uitglijden, moeilijk doen of krampachtig ieder stukje ijs op de weg ontwijken. Neuh, liever niet.

4. Je krijgt er van die lieve stompe voetjes van. Da's ook een pluspunt!

HEBBEN

2010-12-15T19:33:00.001+01:00

Hebbenhebbenhebbenhebbenhebbenhebben!
Duidelijk? IK WIL DIT JURKJE HEBBEN!
Kerst is zo'n heerlijk excuus om nieuwe kleren te kopen. En laat kerst nou net een dag na de stufi beginnen... hiephoi, wat heb ik een fijn leven.

All I want for christmas is een afschuwelijk lelijke fiets

2010-12-13T19:40:00.003+01:00

Met een bibberend pruillipje stond ik een paar maanden geleden bij de fietsenstalling van het station. Woest was ik. Hij was écht weg. De mooie fiets die ik pas 2 weken eerder van mijn moeder had overgenomen, was verdwenen. Een hele mooie, met fietstassen (fijn), versnellingen (interessant), en een mooie blauwe kleur (hip). Dat lijken normale ingrediënten voor een tegenwoordige fiets, maar voor mij was het een verademing om op dit fietsje rond te rijden. Na een jaar op een ouderwets, roestend vouwfietsje gereden te hebben was ik dolblij dat ik eindelijk op iets kon rijden wat je volwaardig een 'fiets' kon noemen. Want de vouwfiets was misschien een ondergewaardeerd erfstuk - wie krijgt er nou een vouwfiets van z'n oma... toegegeven, vrij uniek - maar meer dan een rammelend mormel was het niet. Wekelijks sprong er weer een spaak uit met als gevolg een hoop herrie. Ook remde hij niet goed en zat het zadel los. Een schoonheidsprijs verdiende het beestje ook niet, want naast de vieze beige-groene kleur had 'ie het formaat van een grote zak tuinmest en de uitstraling van een chagrijnige dwerg. Memorabel was mijn vouwfiets zeker, maar na een jaar had ik dan eindelijk een Echte Fiets, en dat voelde een stuk beter.
Tot 'ie even later gestolen werd.

Nu zit ik al een aantal maanden zonder fiets in mijn ouderlijke woonplaats. In Amsterdam word ik van deur tot deur gebracht met het OV (ik klaag niet!), maar als ik mijn oudertjes bezoek, zal ik moeten lopen of mijn vader lief aan moeten kijken. Tijd of geld om op zoek te gaan naar een nieuwe fiets heb ik nog niet gehad.

Daarom is mijn kerstwens dit jaar geen wereldvrede, geen rijbewijs of een designertas van krokoleer. Het enige wat ik wil, is een fietsje om af en toe eens een rondje te doen met de wind in m'n haar. En het liefst wil ik dan een spuuglelijke, bijna tot de dood toe verklaarde rammelbak zonder remmen en lichten en desnoods zonder banden: Dan wordt 'ie in ieder geval niet gestolen.
Oh, en als het even kan wil ik ook best wereldvrede hoor... als dat betekent dat er nooit meer fietsen worden gestolen. Krijg je heel gefrustreerde meisjes van.

2008

2010-12-08T21:19:00.002+01:00

Zeg nóóit, maar dan ook nóóit dat ik een rommelige kamer heb.
Want ooit, back in the days, was het als hieronder.

De arme zolder van mijn ouders huis... totaal verpest door een irritant blij gekleurde vuilnisbelt. :(
Zo zie je maar weer... Het kan altijd erger!

Dagelijkse Dames-Dilemma's

2010-12-06T21:26:00.002+01:00

Het is vréselijk, vréselijk zwaar om een vrouw te zijn, zo af en toe. Dat weten we allemaal. Laten we er maar niet omheen draaien, en er gewoon eens diep om zuchten. Oh, wat zijn we blij dat we vrouwen zijn maar oh, waren we af en toe maar eens een man.

Want besef nou toch eens hoeveel uren we per jaar besteden aan het uitzoeken van een geschikte outfit elke ochtend. Hoe moeilijk we het hebben bij het cosmeticaschap, hoe graag we zouden afvallen maar ook eens lekker met een bak 2-liter ijs in de bank willen verdwijnen. We maken ons druk om de feestdagen, om ons karakter, om onze pony, onze huid, onze schoonouders, onze dijen, heupen, nagels, vriendjes, mannen, toekomst, cijfers, collega's en ons vetpercentage. We moeten niet te vet zijn en lief genoeg, maar ook assertief. We moeten namelijk wel vieze mannen in hun zaakje kunnen trappen als de situatie zich eens voordient. We moeten een goede partner zijn, verstand hebben van voetbal als het even kan, hard werken en stressbestendig zijn, er goed uitzien, perfect op hoge hakken kunnen lopen, charmant proberen te zijn, erg slank vooral en met lange wimpers en het liefst glanzend haar.
Wat zullen die mannen het fijn hebben... met een heleboel minder zorgen in hun hoofd. Die mannen, die kunnen gewoon een avond op de bank chillen met een pot bier in hun hand, een peuk in hun mond en dan kunnen ze zich óók nog eens concentreren op een goeie film. Ja, écht, de vólle twee en een half uur! In die tijd hebben wij vrouwen ons allang afgevraagd wat wij zouden doen als we de hoofdpersoon waren. Waarom het haar wel lukt om zulk stijl haar te krijgen en ons niet. We hebben ons alvast bedacht wat we morgen gaan eten tijdens de lunch. We vragen ons af of we niet dik lijken, door de manier hoe we nu op de bank liggen. En waarom wij die prins op het witte paard verdomme nog steeds niet tegen zijn gekomen, en waarom er eigenlijk nog romantische films bestaan, want ze werken alleen maar uitermate deprimerend.

... Ik word al gestrest bij het denken aan wat wij vrouwen allemaal denken. En wat te doen op stressmomentjes? Juist, pak een kop thee, kijk GTST en... relaaax. Precies wat ik zometeen ga doen.
Al denk ik nu al dat ik me vanavond in bed enorm zorgen ga maken over Rik en Charlie. Zouden zij de moord hebben gepleegd? En gaan ze nou eindelijk eens trouwen? Hoe komt Charlie trouwens aan dat verdomd gezonde haar? - dat soort dingen.

Oké, en dan doen we nu allemaal even een hele diepe zucht.
In de naam van De Vrouw.

U heeft zojuist uw nagels gesmurft...

2010-12-02T21:26:00.002+01:00

WINNAAR & Kluizenaar

2010-11-30T19:10:00.001+01:00

Hello lieve lezers!

Na een drukke week waarin ik voor mijn gevoel meer heb getypt dan ik normaal in een heel decennium doe, is het me toch gelukt: een halfuur vóór deadline heb ik mijn inzending voor de schrijfwedstrijd ingezonden. YES! Het is nu een - veel te lange - maand wachten op de uitslag. Ik kan dus wel wat duimers voor me gebruiken. ;-)

Vandaag heb ik me als een complete kluizenaar afgesloten voor de buitenwereld en heb ik van 9:30 tot 16:30 als een bezetene zitten typen, lezen, corrigeren, herschrijven enzovoort, tot ik eindelijk tevreden was - en ik het goede aantal woorden had bereikt. (Er moesten echt duizenden woorden uit, en het moeilijkste wat er bestaat is woorden UIT een tekst halen in plaats van er in stoppen)

Gisteravond kwam ik erachter dat ik het reglement verkeerd had gelezen en panisch bedacht ik me wat nou de avond voor deadline moest gaan doen om dit nog goed te laten komen. Gelukkig kon ik vandaag een vrije dag van stage kunnen krijgen en heb ik me dus de hele dag volledig op mijn inzending kunnen storten.

Het werkt zeker, alleen kwam ik er om 16 (!!!) uur achter dat ik de hele dag nog niéts had gedronken. En op een Oreo-koekje en het laatste laagje cornflakes na, had ik ook niets gegeten. Maar daar had ik helemaal niet aan gedacht, want vandaag had ik maar één doel. De deadline halen. And I made it! Joehoeeeeee!

Ik zou eigenlijk een foto moeten posten van mijn bureau na vandaag, alleen zijn alle batterijtjes leeg en kabeltjes kwijt van camera's en telefoons. (chaos? wie, ik?) Mijn bureau was vandaag een typisch kluizenaarsbureau. Er kan geen pennetje meer bij liggen, want het ligt he-le-maal vol. Alles om mijn laptop heen gebouwd. Een pak Oreokoekjes, een schaal popcorn, een zak pepernoten (en als je er niet eens aan denkt om deze heerlijkheden die binnen handbereik staan, op te eten als het de hele dag voor je neus staat.... dan heb je het écht druk), potjes nagellak (om uit te kijken naar mijn manicure vanavond als beloning voor mezelf), 3 lege theekopjes, 2 glazen, en aan de linkerkant een stapel van boeken, mijn agenda, mijn portemonnee, vage onbestemde dingen, en een heleboel briefjes en papiertjes met aantekeningen over mijn verhaal en dingen die ik moest onthouden.

... ik denk dat ik maar eens op ga ruimen. En adem ga halen. Oh, en misschien nog maar eens wat ga drinken.

Ter vermaak post ik hieronder een fragment van het verhaal dat nu in de mailbox van de uitgever ligt.

***

Een oorverdovend geluid klinkt uit de woonkamer. Pip steekt haar hoofd om het hoekje. Daar zit haar vader. Herman Golf. Onderuitgezakt in een stoel, met een pak koekjes op zijn dikke buik. De kruimels zitten nog om zijn mond. Zijn T-shirt is te klein en te strak en er piept een groot stuk buik naar buiten, met lange haren erop en een navel zo diep als een knikkerpotje. Hij snurkt hard, veel te hard, want Pip kan maar de helft verstaan van wat haar moeder vanuit de keuken roept.
‘Friet... klaar!’ is het enige wat Pip verstaat. Maar dat is genoeg.
Pip sjokt naar de keuken en ziet hoe haar moeder op elk bord dikke klodders mayonaise en ketchup kwakt en een vette frikandel rolt. Ze neemt een grote hap van een kroket. Het vet druipt van haar kin. ‘Heerlijk,’ zegt Tina en ze steekt haar duim op. ‘Dat heb ik weer hartstikke goed gedaan. Ga ‘es aan de kant.' Met haar dikke lijf duwt Pips moeder haar opzij. ‘Herman!’ gilt ze. ‘Voer!’

***

Het zou nu heel flauw zijn om jullie nu gewoon een fijne avond te wensen. Want ja, ER IS EEN WINNAAR GEKOZEN VAN DE WINACTIE!

Uit alle inzendingen heb ik een random briefje gevist uit mijn briefjesbakje. And the winner is....

Thifa!

Gefeliciteerd, jij hebt OPI's The Show Must Go On gewonnen. Kan je me een mailtje sturen?
En voor de andere lieve meiden die mee hebben gedaan: Niet huilen, want binnenkort komt er weer een winactie ;-)

Nu ga ik jullie alsnog een fijne avond wensen... daaaag!

Busybusybusy!

2010-11-24T21:43:00.000+01:00

Misschien heb je het al gemerkt, misschien niet: Bloggen staat deze week op een iets later pitje. Op mijn hoogste pitje staat momenteel even de schrijfwedstrijd waar ik aan meedoe. En de tijd dringt... dus deze week verslijt ik mijn laptop en tik ik hele verhalen! Maar I"LL BE BACK SOON!
Dikke kusjes.

Futloos + pareltjes

2010-11-22T21:41:00.003+01:00

Futloos. Dat is het perfecte woord om te omschrijven hoe ik me vandaag voelde. Na weinig ogen dichtgedaan te hebben vannacht, werd ik op het gezegende tijdstip van kwart over zes, erg beroerd wakker. Ik meldde me ziek, hing op en toen sliep ik opeens, wonder bij wonder, twee uur achter elkaar. Maar toch had ik vandaag de energie van een aardappelschilmesje, zoals je kan zien op de foto.
Het OV prees ik vandaag heilig, want mijn reisje van Deventer naar Amsterdam verliep vlekkeloos. En dat gaat niet altijd zo, bij het openbaar vervoer. He-he.
Goed, ik wens jullie een fijn nachtrustje, en mezelf ook. Morgen ga ik weer volop bijdragen aan het maken van het beste tijdschrift dat er is. Juist, Marie Claire!
Have a good day!

Oja. Nog iets. Ik verkoop een aantal pareltjes op Marktplaats. Mooie paletjes van Givenchy en Guerlain... Absolute eyecandy én fijjjjne make-up.

Ode aan de rotzooi

2010-11-18T20:51:00.002+01:00

Een ode aan rotzooi. Bende, troep, rommel - hoe je het ook wil noemen.
Voor één keer. Want ik weet zelf ook wel dat rotzooi niet goed is, voor je spullen en je kamer en je beleid tegen huisstofmijt. En ik weet ook wel dat rommelige mensen ook rommelig in hun hoofd zijn. En mensen met een rommelig hoofd, lopen te haasten en te zoeken en kunnen nooit wat vinden en missen bussen en treinen omdat ze constant over losslingerende schoenen struikelen. Dat ik een onovertreffelijke ervaringsdeskundige ben zal ik niet ontkennen. Ik haat troep, maar ik hou ervan.

Troep is fijn, want ookal kan je nooit wat vinden; je kan tegelijkertijd álles vinden. Als de schoenen, papieren en bh's over de grond verspreid liggen, de broeken hangend over je stoel en je föhn op de grond: Tien tegen één dat je niet lang hoeft te zoeken voordat je weet waar iets ligt. Eén blik op de ravage en je vindt meteen hetgeen waarnaar je op zoek bent. Dit in tegenstelling tot een opgeruimde kamer. Oké, je weet dat je de truien kan vinden bij de truien, de boeken in de boekenkast, de papierzooi bij de papierzooi, en je sokken in de sokkenmand. Maar dan moet je wel eerst alle papiertjes doorzoeken. Of als je je rode sokken zoekt, moet je wel eerst door het mandje graaien om de goede te vinden. Terwijl, als alles verspreid ligt over de vloer, je met één blik op de grond al je rode sokken hebt gevonden. I-de-aal!

Bovendien heeft rommel ook z'n charme. Ja, het getuigt toch wel van een hele hoop creativiteit, toch? Alles zo geordend naast elkaar en gesorteerd op soort of kleur of stof of geur, daar is niet veel creativiteit aan te pas gekomen. Terwijl een kamer vol tyfuszooi er nooit hetzelfde uit kan zien. Je moet het gewoon zo bekijken: Rommel maken is een vorm van kunst. Wat er eigenlijk weer toe leidt dat ik een soort van kunstenaar ben... Ja, volgens mij bevalt me dat wel.
Toch probeer ik zo nu en dan goed op te ruimen, hoor, en dan doe ik het ook echt góéd, tot in alle hoeken en gaten en plinten. Maar meestal vind ik het na een tijdje wel weer genoeg geweest met al die nettigheid. Ik voel me pas écht thuis als ik - op een ruggenwerveltje na - mijn nek breek over een stapel boeken of een lege broodtrommel die in het midden van mijn kamer ligt. Dát is pas kunst.

Psssst.... het kan nog!

2010-11-17T20:40:00.001+01:00

Je kan nog steeds meedoen in de race om deze OPI nagellak!

KLIK HIER!

Hooggehakte Zenmomentjes

2010-11-15T20:21:00.003+01:00

Ja want echt, van hakken dragen word je zen. Dat heb ik wederom niét gelezen in één van mijn vele zelfhulpboeken. Het is een door mijzelf onderzochte wetenschappelijke constatering en het heeft vooral betrekking op vrouwelijke hakkendragers die hun lengte daarbij tot minimaal 9 centimeter hebben verhoogd. Een meestal niet-comfortabele, vaak vrij charmante maar in vele gevallen uiterst hatelijke manier van lopen en functioneren, op naaldhakken of andersoortige gevaartes die onder de hak van de vrouwenschoen zijn geplaatst. Zo.

Want laat ik nou eindelijk eens zeggen wat nooit gezegd mag worden: Een lange afstand op hoge hakken lopen is kut, in sommige gevallen stressverhogend, het is zeer blaarverwekkend en op zulke momenten verlang je het liefst naar je oerlelijke aftandse Uggs of een fijn paar sloffen. Toch heb ik mezelf getraind om nu een hele werkweek lang, hele dagen op mijn gevaartes te lopen - zonder pijn en blaren - omdat het gewoon mooi is en toch eigenlijk best fijn, soms. Je loopt vanzelf rechtop en je sloft niet meer.

Én, de dus nieuwste reden: Je word er zen van. Echt! Ik zal het je eens uitleggen. Want alhoewel ik onderhand gewend ben aan hoge hakken, mits ik er geen uur achter elkaar op moet lopen, kan ik er niet goed op rennen. Of nouja, het zou vast kunnen, maar ik durf het niet aan, want ik weet zeker dat ik tussen stoeptegels blijf haken. En struikel. Of zwabber. Of dat ik me zo concentreer op het goed plaatsen van mijn voet op de ondergrond dat ik met mijn snuit tegen de voorganger knal. Nou komt het niet zo vaak voor dat een mens moet rennen - tenzij je Silke heet en dagelijks treinen en bussen dreigt te missen. Maar ik weiger het dus om te rennen op die hakken. Ik wil niét op mijn smoel gaan, want de grond van een perron is hard. Erg hard. Dus loop ik als ik mijn trein al zie staan en ik weet dat hij over twaalf seconden vertrekt, gewoon rustig door. Ook al is het fluitje al gegaan. Ook als ik constant wordt ingehaald door panische mensen die me in hun stress bijna omver rennen, omdat zij wél voor de trein kunnen rennen. Om me vervolgens met een triomfantelijke glimlach op hun hoofd na te kijken vanuit de langzaam wegrijdende trein.
Nou, ik kan je vertellen, het grootste genot vind ik in het moment dat ik op mijn dooie gemakje, op goed geluk, volledig zen en heerlijk rustig op de trein af loop, hopend dat hij iéts te laat zal vertekken - maar ach ik zie het wel, terwijl al dat panische volk om me heen op de trein afstormt. En dat de trein dan uiteindelijk inderdaad wat later vertrekt, en ik heel rustig de trein in stap. Tussen alle hijgende mensen op platte schoenen. Ja, dan geniet ik wel even van mijn momentje.

Je word trouwens ook compleet zen van het ritme van je hakken op de straatstenen - ook door mij wetenschappelijk onderzocht. Maar goed, dat is een ander verhaal. Misschien word ik later wel wetenschapper. Ik vind dat ik nu al zeker één revolutionaire ontdekking op mijn naam heb staan.

Danku.

Niks H&M-jurkjes of boerenkool... High culture it is!

2010-11-12T21:26:00.002+01:00

Gisteren, donderdag 11 november 2010. De Prix de la Mode in het concertgebouw in Amsterdam. Ik zou je kunnen vertellen hoe geweldig het was. Hoe chiq en hoe luxe. Hoe interessant. Ik kan vertellen over de prachtige designerjurken die voorbij kwamen, over de cameraploegen en de BN-ers die ik overal om me heen spotte: blijft iets leuks. Ik zou ook kunnen schrijven over Bram Moskowicz met z'n leuke haar. Over hoe ik tot op het allerlaatste moment als een kip zonder kop maar mét veel te hoge hakken heb rondgerend om naamkaartjes op hun goede plek te krijgen En over de luxieuze goodiebags, de prachtige muziek en de verbazingwekkende operazangeres. Ik zou ook honderduit kunnen vertellen over het fantastische oude gebouw en de spiegelzaal, of het ongelooflijk chique menu met de heerlijke wijntjes, het lekkere vlees, het mysterieuze voorgerecht, de l'Oreal cupcakes en de brownies op stok.

Maar dat doe ik niet.

Wil je weten hoe de Prix de la Mode van 2010 verliep, kijk dan naar RTL Boulevard op internet, of nu.nl, of google 'Prix de la Mode'.
Als je de filmpjes en foto's bekeken hebt, dan begrijp je vanzelf wel waarom ik best een leuk avondje had, gisteren. En dat is duidelijk hoor, dat ik het naar mijn zin had. Dat zie je wel aan mijn achterhoofd.

Working my assi off

2010-11-10T20:35:00.006+01:00

Plakken, drinken, ontwerpen, ophangen, eten, opruimen, gapen, ordenen, douchen, wachten, knikken, denken, genieten, peinzen, knippen, hangen, haasten, roepen, verzenden, zetten, overleggen, lakken, groeten, vastbinden, vragen, willen, opmaken, mailen, typen, hopen, plassen, oriënteren, verheugen, beslissen, poetsen, stressen, koken, liggen, lezen, schrijven, missen, schenken, posten, knoeien, zuchten, lachen, dromen, wandelen, walgen, uitklappen, bloggen, smeren, bezichtigen, happen, vijlen, bibberen, helpen, knijpen, verzinnen, verbazen, opslaan, bellen, smullen, wensen, zingen, volgen, dippen, bewerken, kauwen, zoeken, wassen...

... en dat allemaal op één dag.
Zelfs Doodgewone Woensdagen zijn tegenwoordig helemaal niet zo doodgewoon als ze lijken.

En ik? Ik spaar vingernagels...

2010-11-08T20:49:00.002+01:00

Dit weekend las ik een artikel in de nieuwe Flow (watissietrouwensweermoooi!) over verzamelingen. Over mensen die een blog bijhouden speciaal om hun vele verzamelingen dagelijks tentoon te stellen. Zo was er een vrouw die vintage koffers verzamelde en daar een blog over heeft. Of een vrouw die gewoon, tsja... alles verzamelt, en daar de leukste foto's van online zet. Ik heb in mijn hele leven verschillende dingen gespaard. Op dit moment zit ik in de fase dat ik - ik voel me een ontzettende beautyblogger - nagellak spaar, ik heb er schat ik zo'n 120. Ik ga er tegenwoordig niet eens meer voor doelgericht voor op pad, omdat ik een tijdje terug heb gelezen dat nagellak maar een aantal jaren goed blijft. Ik slikte even, want dan moet ik opschieten met dat enorme aantal...

Mijn verzamelwoede neemt nog meer uitgesproken vormen aan. Zo spaar ik zelfhulpboeken, ook al heb ik ze niet eens nodig. Zelfhulpboeken misschien wel, maar niet de boeken in kwestie, die in mijn boekenkast liggen. Het grootste deel neem ik trouwens van mijn stages mee. Vrouwentijdschriften zijn natuurlijk het perfecte doel voor psychologen, zweefteven en andere boekenschrijvers die hun promotie kwijt moeten. Een kleine greep uit mijn zelfhulpcollectie:

Een betere wereld - ophouden met klagen, mopperen en zeuren
De prins op het witte paard - het geheim van een gelukkige relatie
Eureka! - ontdek de geheimen van creativiteit en kom tot betere ideeën
Handleiding voor het leven
Waarom vrouwen graag praten en mannen niet luisteren
IK, gezond egocentrisme, meer effectiviteit
50 vragen over jezelf
Handboek voor doe het zelf diva's

Plus nog een hele hoop andere psychologische rotzooi. Tenminste, rotzooi vind ik het niet, maar eraan toe komen... dat is me het afgelopen half jaar nog niet gelukt. En de stapel op mijn kamer groeit maar.

Natuurlijk heb ook ik vroeger balletjes gespaard die in de inktbuisjes van vulpennen zaten. En ik spaarde stickers, fotolijstjes, flippo's, knikkers en pennen. En make-up, niet te vergeten (ook nu nog een gevoelig punt). Maar wat toch wel de meest stabiele spaar-tic in mijn leven is, is het sparen van vingernagels. Doe ik al heul lang. Mijn tenen boeien me niet - die nagels lak en vijl ik ook mooi, maar als er daar eentje vanaf breekt lig ik er niet wakker van. Terwijl, als een vingernagel breekt of scheurt, kan ik dezelfde avond tijden gefrustreerd naar het plafond staren. Mijn nagels willen namelijk áltijd breken op het verkeerde moment. Dat wil zeggen, de dag voor een verjaardag, een feest of een sollicitatie. Geen hond die merkt dat de dag ervoor mijn nagel een stuk langer was, maar ik zelf kan er goed chagrijnig van worden.

Tot slot spaar ik geluksmomentjes, en vind ik het fijn om mezelf onder te dompelen in dingen waar ik gelukkig van word. Dat heb ik niet eens in één van mijn vele zelfhulpboeken gelezen. Nee, ik hou een blog bij omdat ik daar blij van word, ik ben dol op grote koppen lauwe thee, koop regelmatig een zak m&ms, en ik ben dol op de bioscoop. En niet te vergeten; ik kan intens gelukkig worden van het knuffelen met mijn hond Henkie op de bank, waarbij hij als een baby op mijn buik ligt. Als mijn nagelverzameling dan ook nog 's op z'n toppunt is, ben ik helemaal gelukkig. Ja, verzamelen... ik hou er wel van.

Tweehonderdenvijftig

2010-11-06T14:28:00.000+01:00

250!
Hoe begin je je weekend nou beter dan met het idee dat je 250e volger zich heeft aangediend? Morgen kunnen jullie weer een blog van me verwachten, nu is het een drukke zaterdag, vanavond heb ik een feestje. Waarbij ik mijn roze Asos jurkje met strik aantrek. Best sneu hè, hoe ik daar echt weken naar uit kan kijken.
Ik heb een drukke week gehad. Een heeeeule drukke. Het woord deadline heb ik afgelopen week vaker gehoord dan ooit in een jaar. Donderdag vindt de Prix de la Mode plaats in het concertgebouw in Amsterdam en daarvoor moest nog vanalles worden ontworpen. De menukaart, bijvoorbeeld. En vlaggen. En enorme blow ups van Marie Claire covers. En de fotowand met logo's van sponsoren waar de BN'ers voor gaan staan en worden gefotografeerd met hun mooiste lach (en outfit). Het was heel veel werk, maar ik ben zo benieuwd naar het eindresultaat! Tot snel lieve volgers, dikke X!

Zo, kinderen...

2010-11-02T22:15:00.001+01:00

Het leven is heel mooi. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Alleen al deze dingen zijn genoeg reden om nog lang geen zin te hebben om naar het hiernamaals te vertrekken.

- Koopavond
- Groene thee
- De pretoogjes van Mark Rutte
- Het idee dat er gaatjes in je oren geschoten kunnen worden als je daar zin in hebt
- Chocolademousse
- De geur van nagellak
- Dat het af en toe weekend is
- Dat je nog steeds niet onder een bus bent gekomen ondanks het vele getoeter en de hatelijke blikken
- Hoge hakken
- De avonden op de bank, gevuld met Goede tijden Slechte tijden, RTL Boulevard, The bold and the beautiful en andere hersenloze heerlijkheden. Onder het genot van een bak ijs, natuurlijk.
- Bakken ijs
- Sinterklaas; het blijft spannend
- Nepplanten
- Happy hardcore in een sneue bui
- De geur van regen in de zomer
- Het gevoel van vers gefohnde haren
- Volumeknopjes
- Puppy's met zachte oren
- Cocktails met parapluutjes
- Vriendjelief... zucht.
- Good-old patatje met
- Een kaartje in je brievenbus
- Onverwachte korting bij de kassa
- Überhaupt korting
- Een verwarming die eigenlijk net iets te hoog staat
- Appeltaart
- Vruchtentaart
- Kwarktaart
- Chocoladetaart
- Kringloopwinkels

Ah joh, ik kan nog wel even doorgaan. Kan, ja. Want het is nu tijd om naar bed te gaan, eigenlijk al heel lang, en daarmee kom ik bij mijn allerbeste reden waarom het leven mooi is: Mijn bed. Niets boven een warm, zacht, fris bed met een dik dekbed en een pyjama die er niet uitziet en die aanvoelt als een tweede huid. Ja, dat maakt voor mij het leven op sommige momenten toch wel even heel erg fijn. Dus daarom; Welterusten, I'm out!

De vloek van de pauperplu's

2010-10-30T18:07:00.001+02:00

Er heerst een vloek op me. Ooit hebben een heleboel paraplu's samen besloten om bij mij nooit te doen waarvoor ze zijn gemaakt: gewoon zorgen dat ik droog blijf.
Het begon een paar maanden geleden. In Hoofddorp waait het harder dan in de rest van het land. Of het nou ligt aan de weinig huizen die staan op het plekje waar ik langs moet, of de ligging in het land, het is mij een mysterie. Maar Hoofddorp is de plek waar paraplu 1 sneuvelde. Een paarse. Dat het een pauperplu van de Blokker was, doet er niet toe. Ik vergaf het mijn eerste paraplu nog toen deze kapotwaaide, onderdelen miste en zijn baasje uiteindelijk niet meer kon beschermen tegen weer en wind. Dus belandde hij in de dichtstzijnde prullenbak. Pech, dacht ik toen nog. Dat overkomt de beste.
Twee weken later had ik eenzelfde plu meegenomen. Maar dan in het rood, met witte stippen. Die begon ook al vervelend te doen. Buiten Hoofddorp ging het goed, maar zodra ik in Hoofddorp weer en wind wilde trotseren met mijn vrolijk gestipte paraplu ging het mis. Die dingen zijn niet te vertrouwen, daar ben ik van overtuigd. Het begon met een paar van die ijzeren dingetjes die los gingen zitten, waardoor mijn haar in de paraplu bleef hangen. Heel fijn als ik 'm weer in moest klappen. Stuk voor stuk lieten alle ijzertjes los en binnen 3 dagen was er van mijn paraplu niks meer over - en ik was doorweekt.
De rode paraplu die ik vandaag meenam op de fiets, mag mij al net zo slecht als zijn vreselijke vriendjes. Opgelucht zat ik vanmiddag op de fiets, blij dat mijn paraplu het eens voor één keer niet had begeven op een hatelijk druilerige dag als deze. Maar ik moet maar niet te vroeg meer juichen. Plotseling vloog het bovenste deel (de paraplu dus) van de stang af. Zat ik daar op de fiets, met alleen nog maar een stang in mijn hand. Je kan je voorstellen dat ik ook dit onding linea recta in een container heb gedonderd. Ik had het kunnen weten; vandaag hoefde ik mijn haar echt niet te fohnen en te stijlen. Ik had natuurlijk kunnen weten dat ik toch wel weer zou natregenen. Iedere paraplu laat me namelijk in de steek. Ik denk dat ik ga emigreren.

Ondenkbaar tafereel: op deze foto, ruim anderhalf jaar geleden, leek ik paraplu's nog in verband te brengen met ballonnen en fijne dingen. Die goede oude tijd.

Kneusje in de nacht.

2010-10-28T14:07:00.002+02:00

Vannacht omstreeks 0:30 uur lag ik even om mezelf te gniffelen.
Om half 10 lag ik al in bed gisteravond, maar om twaalf uur middernacht werd ik wakker. Zomaar opeens, er was niet eens een wekker afgegaan. Maar mijn hoofd dacht dat het tijd was om op te staan, dus rekte ik me uit en trapte het dekbed van me af. Ik ben nog wel erg moe zeg, dacht ik meteen. Nu snel douchen anders kom ik te laat op de redactie, dacht ik daarna. Dus stapte ik vrolijk onder de douche, borstelde ik mijn haren en fohnde ik het tot een mooie coupe. Maar toch voelde het allemaal een beetje raar, want ik was nog zo moe, het voelde alsof ik nog maar een paar uur had geslapen. Verward keek ik op de klok, want ik was benieuwd hoeveel tijd ik nog had voor mijn ontbijt, voordat de bus zou vertrekken. 0:30.
Ik wreef nog even in mijn ogen, maar het was toch echt half 1, en niet 7 uur 's ochtends zoals ik dacht. Mijn gevoel klopte: ik hád ook nog maar een paar uur geslapen! Met mijn vers gefohnde haren kroop ik maar weer onder de nog warme dekens, omdat ik nog zes en een half uur mocht slapen. Ik moest wel even om mezelf lachen. Kneusje, dacht ik. Het had niet veel gescheeld of je stond midden in de nacht op de bus te wachten.

Een eeuwige extase

2010-10-25T21:45:00.005+02:00

Ik vraag me wel eens af wanneer ik een keer wakker word, de slaap uit mijn ogen vis en denk: Kleren? Ohja. Eerst maar eens ontbijten. Dat ik vervolgens uitgebreid kan ontbijten zonder de checklist in mijn hoofd nog eens na te gaan: toch maar een andere broek aan, ik mis nog blusher, zo nog mijn haar insmeren, strik in het haar, ringen om, passend jasje uitzoeken, sokken onder het bed vandaan halen, hakken aan en tanden poetsen. En dat in acht minuten want dan gaat de bus. Ziehier mijn dagelijkse ochtendritueel. Vermoeiend, maar zo vertrouwd. Net als de rest van mijn gedachtegangen.

Want ik vraag me af wanneer de dag komt dat het me allemaal niet zoveel meer uitmaakt dat m'n loon is gestort en tegelijkertijd de sale is losgebarsten. Dat Topshop een kwijlopwekkend nieuw blazertje in z'n collectie heeft en ik toevallig nog nét zoveel geld overheb aan het eind van de maand. Ik vraag me af of er ooit een moment komt, dat ik 's morgens voor de spiegel sta en denk ah joh, alleen een beetje mascara vandaag. Effe een kammetje door 't haar. Afgetrapte gympies aan, makkelijk broekje, T-shirtje, ah joh, 't is dinsdag.
Ik kan het me niet voorstellen. Afgelopen vrijdag nog liep ik met de hartslag van een opgewonden geit de River Island binnen toen ik met grote letters het magische woord zag staan. Sale, ja. Natuurlijk. Magisch en bloeddrukverhogend. Als in extase zweefde ik van kledingrek naar kledingrek. Ohh, die wil ik! Aaah, diesmoooooi! Er galmde nog maar één woord door mijn hoofd: HEBBEN! En uiteraard liep ik drie kwartier en twee lamme armen verder met een plastic tas met vangst naar buiten. En een zaligmakend geluksgevoel.

Menig Mode Minded Meisje dat zich hier in herkent. Ik schaam me er ook niet voor dat ik liever geld uit geef aan een nieuw paar laarsjes dan aan een pak rijst terwijl ik nog moet eten. De zelfkennis dat dit lichtelijk sneu is, heb ik dan weer wél.

Het moment dat ik besefte dat ik echt niet meer iedere zaterdag uit hoef, ligt al een tijdje achter me. Ben volwassen geworden (ha.ha). Nu vraag ik me af wanneer het moment zich aandringt dat ik me minder interesseer in jurkjes met strik, schoenen met hak en tassen met mooie sluitinkjes. Ik heb in ieder geval een goed excuus, mag dat moment de eerst komende tijd niet komen; Tsja, stage bij een glossy, hè. Moet me een beetje in het wereldje verdiepen. Kan 't ook niet helpen ;-).

Ik word gehaat.

2010-10-23T10:30:00.002+02:00

Mijn laptop is vervloekt. Ik weet het zeker. Een tijd geleden was hij (het is een hij, want hij is te vervelend om een meisje te zijn), compleet geflipt en kon ik er bijna niets meer mee. Genoeg reden tot irritatie, dus bracht ik het onding een weekje naar mijn man, die hem weer helemaal gemaakt had. Ik kan er wel weer een paar jaar tegenaan, dacht ik toen opgelucht. Maar afgelopen week begon het opnieuw. Onbewust heb ik ergens verkeerd op geklikt, want opeens stapelden de virussen zich op, kreeg ik allemaal enge meldingen en schermpjes en werd er opeens afgeteld: Je computer wordt gehackt!!! Je persoonlijke gegevens worden verstuurd over 3, 2, 1....

Nou, ik denk dat ik redelijk wat stress kan hebben, maar nu werd ook ik panisch van dit verschrikkelijke monster dat in mijn kleine baby was gekropen. In paniek drukte ik op alle knopjes die mijn laptop had (en dat zijn er veel), beet ik een nagel, belde ik mijn vriend (nam niet op), en toen maar een andere computerfreak, die me wist gerust te stellen dat de hack-dreiging in ieder geval nep was. Maar wel al mijn gegevens konden worden gestolen door het virus, dus moest ik zo snel mogelijk op een andere computer al mijn wachtwoorden veranderen.

Mijn laptop kan ik ondertussen wel uit het raam gooien, of liever gezegd klim ik naar het hoogste puntje van m'n flat om hem er dan in volle glorie vanaf te donderen. Want ik mag nu totdat 'ie gemaakt is, niet meer op het internet. En wat is een mens zonder internet? Precies.
Gelukkig is er nog bij mijn ouders thuis de computer van het moedertje waar ik fijn op kan bloggen als ik bij hen ben. Ik heb er sinds deze week absoluut weer een nieuw stressopwekkend object bij: Mijn laptop. Mijn vervloekte laptop. Ik denk dat hij me haat.

Even wapperen

2010-10-20T21:51:00.002+02:00

Er zit weer van alles in mijn hoofd. Ik zal even een raampje open doen, dan waait het allemaal fijn naar buiten, en kunnen jullie er ook van genieten.

1. Mijn Asos pakketje is binnengekomen. Mijn Asos pakketje is binnengekomen. Mijn Asos pakketje is binnengekomen. Mijn Asos pakketje is binnengekomen. Mijn Asos pakketje is binnengekomen. Mijn Asos pakketje is binnengekomen. Mijn Asos pakketje is binnengekomen. Mijn Asos pakketje is binnengekomen. Mijn Asos pakketje is binnengekomen. Mijn Asos pakketje is binnengekomen. Mijn Asos pakketje is binnengekomen. Mijn Asos pakketje is binnengekomen. Mijn Asos pakketje is binnengekomen.

2. Het past! En het is leuk. Behalve een rokje dat me toch iets te spacend is, dus die gaat retour of op M to the Arktplaats. Het jurkje hierboven bijvoorbeeld, die vond ik dan wel weer heel fijn.

3. Weet je wat koud is? Een broek die niet helemaal tot beneden komt. En hakkenschoenen die niet helemaal tot boven je enkels komen. Wat concludeert in een stuk bloot been. In oktober. DAT is koud!
Ik had er een foto van gemaakt, maar nu ben ik mijn kabeltje kwijt. Heeft ie vast expres gedaan. Ik ga hard op zoek naar dat vervloekte ding, zodat ik alsnog morgen een foto kan posten. Want wie zoekt,..... juist.

4. Ik heb vandaag een bakje gevonden met daarin twee Albert Heijn meergranencrackers van een paar maanden oud (wist je eigenlijk dat die krom worden als ze oud worden?) en een beschimmelde kiwi.

5. Er ligt hier ook nog een zak spekjes sinds augustus. Die al geopend is. Ik durf niet te kijken of het al beschimmeld is. Ik ben een beetje bang voor schimmel.

6. Vanavond heb ik een typisch avondhoofd. Ik weet niet of ik de enige ben, maar mijn hoofd ziet er 's ochtends anders uit dan 's avonds. Ter illustratie: het hoofd op de foto hierboven behoort typisch tot de klasse Avond. 's Ochtends zit mijn haar anders (stijler) en is mijn gezicht anders (make-up nog vers). 's Avonds lijken mijn oogkassen ook nog eens donkerder. Ik ben er nog niet over uit of dat komt door uitgelopen make-up, een ordinair geval van wallen, of gewoon omdat het 's avonds donker is. Kan ook nog.

7. Als je maar genoeg happy hardcore achter elkaar luistert, ga je het vanzelf leuk vinden. Geloof me. Zo is het ook met GTST, operatieprogramma's en Patty Brard.

8. Tien voor tien. Tijd om het gebitje eens te douchen en dan weg te kruipen in mijn Amsterdamse nestje. Welterusten!

Het fijne aan al dat foute

2010-10-18T22:07:00.003+02:00

Op een doordeweekse dag ben ik meestal niet aanspreekbaar tussen acht en half negen. Laptop op slaapstand, telefoontjes druk ik weg en alles wat haast heeft, dat komt later wel. Want om acht uur begint Goede tijden, slechte tijden. Gee tee es tee. Ik volg de Fijne Foute serie in vlagen in mijn leven. Mijn eerste vlaag was op mijn 13e, vlaag 2 vond zo ongeveer plaats op mijn zeventiende en vlaag 3 is nu al bijna een jaar in volle glorie bezig. Ja, ik weet ook wel dat je niet al te intelligent hoeft te zijn om het script van Nederlands oudste soap te volgen. En ja, ik weet ook wel dat de acteerprestaties in GTST nooit een oscar zullen verdienen. Maar hé, we mogen toch ook naar Abba luisteren tegenwoordig? En Oh Oh Cherso is momenteel kijkcijferhit nummer 1. Allemaal heerlijk foute kaskrakers waar -juist daarom- enorm veel mensen fan zijn.

Maar om bij GTST te blijven; dat het fout is is al twintig jaar duidelijk. Ah joh, als het realistisch was, was ik alláng afgehaakt...

- Ieder personage boven de 13 jaar is naar mijn idee al minstens één tot zeven keer zwanger geweest, heeft al drie miskramen gehad en heeft een kind van zijn eigen neef, broer of heeft een verwisseld kind. Of is zelf een verwisseld kind zonder ouders, dat opgevoed is door de opa van de ex-buurman van haar nicht.
- Gouden regel is: De helft van de personages die doodgaat, staat weer op. Of dat nou komt door een gefakete dood, elektrische schokken... het ene na het andere wonder komt voorbij. In GTST kan het allemaal.
- Ohja, nog zoiets: Als je in GTST in een rolstoel beland, hoef je je geen zorgen te maken. Je komt er waarschijnlijk toch wel weer uit, want in GTST vinden meer wonderen plaats dan in de hemel. Ook hoef je niet bang te zijn als je blind wordt door een plens chloor over je kop (Ludo) of wordt neergeschoten (in recente geschiedenis Maxime, maar joh... er zijn er haar velen voor geweest). Vroeg of laat komt namelijk áltijd álles weer goed.

Ja, zo kan ik nog wel even doorgaan. Ze zijn me er eentje, die inwoners van Meerdijk. Maar het fijne aan al dat foute is dat ik wel elke avond mijn vaste prik heb, inclusief thee, chocola en/of chips, exclusief gestoord worden. En de afwas, de zooi op mijn kamer en mijn loi-cursus maken allemaal even tijd vrij voor mijn foute halfuurtje. Daarna is er weer tijd voor belangrijke dingen. Voor Oh Oh Cherso bijvoorbeeld. ;-)

Hallo kleine baby

2010-10-16T19:37:00.001+02:00

Daar-is-ie-daaaaan! My first Marie Claire. De eerste waar ik volop aan mee heb gewerkt. Sinds donderdag in de winkel! Oh, en aanschouw onderaan even mijn momentje van trots. Ik móest er gewoon even als eerst heen bladeren, want ik voelde me al zo colofonloos...

Jeeej! Nog 4 nummers te gaan...

Over oesters, soesji en terrasverwarmers

2010-10-14T21:08:00.002+02:00

Met de sushi nog achter de kaken en een lichte hoofdpijn van de luxieuze glaasjes wijn kan ik terugkijken op een dag vol nieuwe ervaringen. Dat klinkt als een verslag over een bezoek aan de huishoudbeurs, maar ik heb het hier over het redactie-uitje dat we vandaag hadden. Met het hele Marie Claire-team, (dus: 14 vrouwen) vertrokken wij naar Noordwijk aan Zee. De nieuwe strandtent Bries was onze bestemming.
En ja hoor, daar was 'ie: nieuwe ervaring nummer 1: Een strandtent. Bizar genoeg had ik nog nooit eerder in een strandtent gezeten. En na een non-alcoholische cocktail gedronken te hebben (nieuwe ervaring 2, het non-alcoholische gedeelte), kregen wij yoga-les. Nieuwe ervaring nummer 3. Yoga op het strand, om onze hersentjes compleet leeg te maken voor de brainstormsessie die zou volgen. Voor het strand was het iets te koud, dus strekten we onze ledematen onder parasols en terrasverwarmers, tot we volledig zen naar het geluid van de zee lagen te luisteren. Ondertussen bedacht ik me wat ik vanavond zou gaan eten en dat ik eigenlijk best lelijke sokken aan had.

Na de geestverruimende sessie (tenminste, dat was de bedoeling), hebben we heerlijk gebrainstormd in de strandtent, met uitzicht op de prachtige Noordzee en het saaie kutweer. (Nieuwe ervaring 4.)
Maar dit deden we niet met een kopje sterrenmuntthee en twee biscuitjes. Natúúrlijk niet. Een béétje chique redactie drinkt muntthee met verse plant en honing, zoete wijn en geniet van sushi (Nieuwe ervaring 5), oesters (Nieuwe ervaring 6), en massages (ik hoefde niet). Ohja, op de terugweg ging ik naar huis via Amsterdam Noord, dus pakte ik het pondje naar Centraal. Met nieuwe ervaring 7 in the pocket grijp ik zometeen fijn naar een zak Hamka's chips, om de smaak van die ontzettend gore oesters weg te eten. Maar ze zijn wel heel erg chique hoor, die oesters. Dat dan weer wel.

In de Zwevende Hemel

2010-10-12T20:32:00.007+02:00

Ja sorry, maar dit kan ik echt niet voor me houden, hoor. Dat zouden jullie ook niet kunnen.
Als je voor de komende 16 jaar een enorme berg make-up van de mooiste merken mee naar huis neemt van stage, allemaal voor een eurootje per stuk....
Je kan je voorstellen dat ik gisteren de rest van de dag op een felroze make-upwolk zweefde. En nu eigenlijk nog steeds. Om te zien wat mij zo intens gelukkig heeft gemaakt, scroll naar beneden en geniet even mee van de snoepwinkel die ik vanaf gisteren op mijn kamer heb liggen.

Sorry fur de bad quality, maar ik heb de foto's zonder flits gemaakt 's avonds, en mijn handje is niet zo stabiel.

Wat er o.a. tussen zit:
Guerlain, Chanel, Dior, Dolce & Gabbana, Marc Jacobs, Guess, Yves Rocher, Shiseido, Bourjois, DKNY, Lancome, OPI, Trind, Koh, Max Factor, Sally Hansen, Puma, Intimitly Beckham, Yves Saint Laurent, Givency, Maria Galland, MAC, Redken, Lee Stafford, WIC by Herome, L'Oreal Paris, Lookx, John Frieda, Rimmel, Estée Lauder, Bobbi Brown, Hannah, Make Up Forever, Sensai, Collistar, Herbalife, John van G, Biotherm, Gosh und anderen.....
Ik heb zelfs naast wat lekkere luchtjes voor het mansfiguur een set boxers van Bjorn Borg voor hem kunnen scoren. Is die ook weer blij.

Look at my new baby's!

Tsja, soms moeten ze iets kwijt op de redactie van een tijdschrift... maar dat vind ik uiteraard helemaal niet erg. ;-) Helemaal niet als ik voor de mooiste make-upjes die rechtstreeks uit een meisjesdroom komen, maar één euro per stuk hoef neer te leggen.
Je kan je voorstellen dat ik gisteravond stond te popelen om mezelf meteen helemaal vol te smeren, het liefst met alles tegelijk, haha. Ik ben vooral ontzettend blij met de oogmake-up van Guerlain (het gouden doosje), de buiten- en binnenkant zijn al een kunstwerk opzich. Net als de doosjes van Givency en Chanel, en de lippenstiftjes van Dior. Wieeew! Ik kan niet wachten om alle haarproducten uit te proberen en de geurtjes en om uit te proberen hoe Mac is en Make Up Forever en Collistar en Koh en Yves Saint Laurent en oef... Bind me vast!

Ik prijs mezelf vanaf nu een diepgelukkig mens. Ik zal nooit meer verzucht op de bank neer ploffen dat je nergens meer fatsoenlijke dingen kunt kopen voor een euro. I LOVE MY JOB!

Nu alleen nog even mijn kast opruimen... Want wat ooit een boekenkast was, is nu één brok heerlijkheid.

Amen.

Flajeren

2010-10-09T19:36:00.002+02:00

Vandaag moest ik flajeren. Correctie: ik wilde flajeren. 'Tuurlijk! Gezellig, en wat extra geld is altijd goed,' zei ik enthousiast toen mijn geliefde freund Sanne me gisteren belde met de vraag of ik haar wilde helpen. Maar flajeren vond ik niet zo fijn. Want niet iedereen wil een flajer hebben over het plan voor stationsuitbreiding in Deventer. Nahjaaaa! Vriendin en ik hebben ontdekt dat er 4 tactieken zijn om een flajjeraar te ontwijken.

1. Doe alsof je opééns een smsje wil versturen (zie foto)of dat opééns je mobiel afgaat.
2. Kijk de andere kant op, alsof je de omgeving verschrikkelijk interessant vindt.
3. Loop 3x keer zo snel als je eigenlijk deed, alsof je opééns beseft dat je de trein moet halen.
4. Kijk de flajjeraar aan met je beste pokerface, doe dan je mond open alsof je iets wil zeggen, maar loop vervolgens gewoon door. Zonder flajer.

Na 5 uur lang mensen papiertjes in hun hand drukken, papiertjes onder ruitenwissers stoppen en me irriteren aan een depressieve accordeonner die zich met zijn muziekspel tussen ons in parkeerde, wilde ik naar huis. Want hoofdpijn. En moe. En rugpijn. Ik kon geen flajer meer zien, en ze wilden maar niet van me af.
Gelukkig kon ik mezelf vanmiddag troosten door me achter de computer te nestelen met een kop thee, GTST-afleveringen en -uiteraard- gemiste Style by Jury's. Een beetje geld is er weer bij verdiend, maar één ding is duidelijk: Flajers haten mij. En ik hen.

Kerriedrab en een bloemetjesjurk

2010-10-05T20:36:00.004+02:00

Terwijl jullie mijn lichaam gehuld in bloemenjurkje + kemmelkoot kunnen aanschouwen, vertel ik even wat voor studentikoze kooktegenslag ik weer eens heb meegemaakt. Ik ben niet dik maar wel lui. Daarom vond ik het een heerlijk vooruitzicht dat ik gisteren en vandaag niet hoefde te koken, omdat ik het eten wat ik donderdagavond gemaakt had, had ingevroren. Er was toch nog hartstikke veel over. Rijst (uit een pak), kerrie (uit een zak), en wokgroenten (uit een zak). Er is niets beter dan eten uit zakjes. Gisteren ging het goed en het was nog best te eten. Dat het niet zo vers meer was, dat nam ik maar voor lief, want; het was naar binnen te schuiven. En gratis, want ik hoefde geen nieuwe dingen te kopen. Vandaag haalde ik dus vol goede moed mijn brok diepbevroren rijst-kerrie-groenten-drab uit de vriezer. Die stopte ik 10 minuten in de magnetron. Toen was nog maar het voor 5 procent ontdooid. Met een groot mes heb ik de brok toen in stukken gehakt. De be-ijs-de stukken rijst en paprika vlogen door de keuken. Ik moet nooit kok worden, ging er door mijn hoofd. Herman den Blijker haat me. Het bord met het ijzige eten deed ik weer in de magnetron. 12 minuten. Toen ik de magnetron vervolgens open deed, zag ik het goorste eten wat ik ooit voor mezelf klaar had gemaakt. De kerrie was een opgedroogde gele lap geworden die over het goedje heen lag. De rijst was aangekoekt (ik moest met verschillende attributen die poep van mijn bord af krabben), en de wokgroenten waren onverklaarbare stukjes eten, die je niet graag in je mond wil stoppen. En geloof me, ik vind niet snel iets oneetbaar of goor. Maar dit was goor.
Ik opende de koelkast, op zoek naar iets eetbaars. Het leek me erg stoer om heel nonchalant te kunnen zeggen; 'Ja, ik heb toen maar iets in elkaar gebrouwd met ingrediënten die ik nog in de kast had liggen, en daaruit is uiteindelijk een culinair verrassend geheel ontstaan, al zeg ik het zelf. Stukje improvisatie en voedselbeleving.'
In de ene pan gooide ik wat pasta, in de andere donderde ik wat dingen die ik vond in de koelkast: paprika, tomaat en een ui. Even roeren, pasta laten bubbelen en alles samen op een bord. Huppa, eten. Nee, voor mij de eerst komende tijd geen kerriesaus meer. Ik hou me de komende tijd vooral bezig met mijn culinair verrassende gehelen. Goed naar binnen te schuiven. ;-)

Ha, en hier is een foto van mij met angstige blikken, heerlijke hakken en een bloemetjesjurk met zakken. Sorry voor de onscherpheid. Dikke groetjes uit Amsterdam!

Weggestopte wijsheden

2010-10-04T21:20:00.003+02:00

Zo vind je nog eens iets op je kamer!
Ik vond vandaag deze tekst in een River Island tuniekje.

Maar dit is toch wel de beste wijsheid in mijn hele 10m2-grote kamer; Het papiertje dat ik op 1 maart van dit jaar uit mijn kalender scheurde en boven mijn hoofdkussen plakte. Want als dit me 's ochtends niet uit bed zou helpen, dan wist ik het ook niet meer.

Tsja, dat heb je soms.

2010-10-03T20:23:00.004+02:00

Wat ik eigenlijk dolgraag eens in het openbaar zou willen doen, is met mijn hoofd tegen iets aanleunen en lekker met open mond alle mensen bekijken. Letterlijk. Als je je mond ontspant, zit je tien keer lekkerder, echt waar.
Er zijn zovéél dingen die ik in het openbaar zou willen doen. Mijn vaak uitgesproken droom om eens te picnicken in het midden van een rotonde is nog steeds niet uitgekomen. Want ik durf niet. Ook lijkt het me eens heerlijk om midden in een drukke winkelstraat op de grond te gaan liggen. Gewoon, liggen, en kijken wat de mensen doen. En hoe de wereld er zo van onderen uitziet, tussen alle voeten en paraplu's. Maar ook dat durf ik niet zo. Ik vrees dat ik dan aan mijn armen omhoog wordt getrokken om meteen meegesleurd te worden naar het dichtstbijzijnde plaatselijke gesticht.
Tsja, ik heb nog meer openbare wensen, hoor. Ik zou wel eens willen weten hoe het is om de treinreis niet door te brengen op een zacht gestoffeerd passagiersstoeltje, maar liggend in het bagagerek. Ja, die aan het plafond. Maar ook hier ben ik bang dat er op mij een boete wacht, veel bang gillende kinderen en wat in de hand gedrukte foldertjes over compulsieve stoornissen. Om maar niet te spreken over de spierpijn die ik de volgende ochtend zal voelen als ik van Leeuwarden tot Maastricht in een stalen rekje heb gehangen.
Thuis kan ik gelukkig zoveel met mijn mond open tegen dingen aanleunen als ik wil. En als ik hier op een grasmatje uit een mandje wil knabbelen op pistachenootjes en fruithapjes, is er niemand die me door heeft. Thuis kan je doen waar je zin in hebt, maar in het openbaar moet je uitkijken dat je mond niet openstaat en al helemaal niet in de bibliotheek - want daar heerst doodse stilte als respect voor je medebezoekers. Wat zou ik dolgraag eens 'Toppertje' van Guillermo & Tropical Danny door een megafoon zingen, paraderend tussen de verstofte boekengangen.

Ah ja, misschien is dit wel het eerste blogstukje in mijn hele bloggeschiedenis, dat geen fatsoenlijke clue heeft.
Of nouja, eigenlijk toch wel: Dit waren weer eens wat wazige gedachten van me. Moest ik even kwijt. Heb je soms.

One blurry update

2010-09-30T22:20:00.002+02:00

Redactie Marie Claire
t.a.v. Silke Polhuys
Capellalaan 65
2132 JL Hoofddorp

Twee enveloppen, waar ik al twee dagen vol ongeduld op wachtte. Hoe verlangend een kind uitkijkt naar Sinterklaas, zo keek ik uit naar mijn enveloppen met nagellak. Ja, schop me aub. In een zwak moment heb ik weer eens een bestelling gedaan. Een hele grote. Op 6 potjes na is de hele lading rechts (in de boekenkast) een nieuwe toevoeging aan mijn kleurrijke verzameling. Maar ik verzamel niet als een kip zonder kop hoor! Nee, ik schaf alléén kleurtjes aan die ik nog niet heb! Dat is dan weer een schouderklopje waard, dacht ik zo. Maar ieder voordeel heb zn nadeel, want ooit moest mijn zelf bespoten nagellakrekje vol raken. En het is zover. Ik moet opzoek naar een nieuwe! Die ga ik dan ook aan de muur hangen. Tsja, de een spaart vingerhoedjes, de ander geilt op auto's...
En ik spuit rekjes goud.

Je weet wel, van die drukke weken.

2010-09-28T22:16:00.006+02:00

...Dat je af en toe je hoofd in de nek gooit om naar adem te happen. Dat je dagen bestaan uit het afstrepen van toe-doe-listen, notities en in het rond vliegende aantekeningen. En dat je dan ook nog moet onthouden 's avonds een zakje kerriesaus te kopen, omdat je anders niet kan koken. Om maar niet te spreken over de sokken die je nog moet wassen... en oh, de tandarts. Die arme man heb je al twee keer eerder verzet.
Mijn hoofd zit altijd hartstikke vol. En omdat ik het liefst niets vergeet (want daar ben ik heel goed in) schrijf ik alles op waar ik aan moet denken. Alles. Een kleine impressie uit mijn agenda.

Oooooh, waar zijn die dagen dat ik alleen de huur hoefde te betalen en me verder alleen maar bezig hoefde te houden met de cliffhanger van GTST? :[

Achja. Drukte is af en toe wel eens goed voor je. Het houdt je jong, niet? Precies iets wat mijn oma zou zeggen. Die makkelijk praten heeft. Als ik oma ben, wordt punniken mijn dagtaak en vervult GTST de spanningsboog in mijn leven. Ben benieuwd hoe mijn agenda er dán uit ziet.

Kemmelkoot

2010-09-27T20:17:00.006+02:00

Nou, poepoe, daar is ie dan! Mijn kemmelkoot. [omdat het zo lekker bekt]

ik kan zo goed photoshoppaah!

Trouwens: Je kan nog steeds meedoen aan mijn GIVE-AWEE!

Dingen.

2010-09-24T21:24:00.006+02:00

Dingen. Die zitten in mijn hoofd. En die moeten er even uit.
Het lege kadertje van 'Nieuw Bericht' is mijn slachtoffer voor vanavond.

1. Deze week heb ik een heleboel gedaan bij Marie Claire, maar wat Nederland aan mijn werk het meest zal opmerken, is de Uitsteekkaart. Voor woensdag had ik ook nog nooit van het woord gehoord, maar pas maar op. Het volgende nummer (dat echt een supernummer wordt!) spríngt de schappen uit. En doet hopelijk ook genoeg pijn aan je ogen om jezelf uit je lijden te verlossen, de Marie Claire inclusief felle uitsteekkaart tussen de andere bladen weg te grissen en snel viervijfenzeventig af te rekenen. Omdat je toch best wel benieuwd bent wat er dan allemaal voor interessants in het novembernummer staat, dat zo fluoriserend is aangeprezen. Oh lieve Moeder der Bladenwereld, moge de verkoopcijfers enorm omhoog schieten dankzij opvallende reclame in winkelschappen. Dan voel ik me gezegend en scoor ik hopelijk een 9 voor mijn stage.

2. IK heb een kemmelkoot. Een camel coat. Nieuw. Een jas die mij transformeert in een kameel met allstars. Normaal heb ik een hekel aan Engelse termen, vooral als ze door Nederlanders worden gebruikt, maar KemmelKoot bekt zo lekker. Zie je 't al voor je? Ik, paraderend als kleine kameel door de winkelstraten. 'Kheb een KemmelKoot! Hieroooo! Komt dat zie-hien!' Ik ben er reteblij mee en dat mag iedereen weten.
Pee es: Ik heb ook nog andere nieuwe kledij. O.a. een leder hose.
Foto's volgen zondag!

3. Naast een kamelenjas heb ik ook weer een nieuw stuk aan m'n kinderverhaal geschreven. Dit is een fragment. Kees is een meisje.
Hij kucht even, en het klinkt alsof het van heel diep komt. ‘Het is een beetje moerassig, onderop.’
‘Met drijfzand en zo?’ huivert Kees.
‘Nee, gewoon moerassig. Je kan er niet in verdwijnen. Maar er is al heel lang niemand geweest, want niemand heeft er wat te zoeken. Maar luister. Het gaat om het volgende.’
‘Groeien er mooie planten?’ vraagt Flos. ‘We begrijpen het best hoor, als u niet zelf door het bos kan. Dan halen wij ze wel voor u op.’ Hij houdt zijn been in de lucht. ‘Ik heb stevige schoenen. Net nieuw.’
‘Nee, nee, dat is het niet,’ fluistert Pelle. ‘In de berg zit iets verstopt. Al jaren. Het is heel erg veel geld waard.’
Kees moet even slikken. Ze denkt aan dingen die heel veel geld waard zouden kunnen zijn en in een berg passen. Een auto. Een mammoet. Of een lantaarnpaal.
‘Is het een lantaarnpaal?’
‘Kind, wie zou er nou een lantaarnpaal in een berg stoppen?’ zegt Pelle, en zijn enige tand lacht haar uitgebreid toe.

4. Ik heb me aangesloten bij de grote schare der Oh oh Cherso-fans! Hoeraaaaaaaa! Nu is het tijd voor een enorme kop thee, met fruitellaatjes in citroen- en aardbeiensmaak. Genieten.
Groetjusss!

Lowlands-kiekjes

2010-09-22T20:52:00.002+02:00

Want beloofd.

Over ongewenste druipsubstanties

2010-09-21T19:58:00.005+02:00

Ik ben verkouden. Snipverkouden. Snip. (Wat is een snip?)
Het snot druipt non-stop uit mijn neus en ik loop de hele dag met mijn mond open, want ademen door mijn neus kan niet. Druiperige substantie zit in de weg. Het moet er nogal schaapachtig uitzien, zo iemand met een Rudolf-rood neusje, haar mond openhangend en oogjes waar een laagje water in staat.
Een fikse verkoudenheid maakt je lelijk. Op de een of andere manier zit mijn haar in die periode ook nooit goed. Het verband begrijp ik niet, want haar groeit uit je hoofd en snot (godzijdank) niet. Maar mijn haar is vetter als ik verkouden ben.
Wat trouwens misschien al bij jullie bekend is, is dat ik een kei ben in niezen. Maar dat is ook iets om trots op te zijn, toch? (spreek ik mezelf altijd dapper toe)
Als je op een dag als vandaag een paar uur met me doorbrengt, hoor je meer nies-explosies dan in zes jaar tijd.
Het feit dat ik hele dagen ongeremd zit te gapen (van verkouden zijn slaap je slecht en van niezen word je moe) maakt me ook niet veel knapper. Mensen met hun mond wagenwijd open, met het zicht open en bloot op het vlezige lelletje achter in de strot, zien er niet erg charmant uit. Geloof me.
Een voordeel van mijn snotfase is dat ik waarschijnlijk enkele honderden grammetjes afval, want in eten heb ik geen zin. Want niet alleen ademen, maar ook eten moet met je mond open. Daarom kropen mijn rode neus en ik vanavond ongegeneerd met twee bakken chocolademousse op de bank. Chocolademousse vindt het namelijk niet erg als je wat minder knap bent dan normaal. Dus at ik mijn hemelse toetje vanavond fijn met mijn mond open. Lekker lelijk.

Hallo week 38

2010-09-19T11:37:00.002+02:00

Ohhneeee! Ik verwaarloos de wereld. Sorry dat mijn laatste post alweer woensdag was, maar ik heb gewoon veel meegemaakt. Dat klinkt behoorlijk avontuurlijk, vind ik zelf. Ik ben ziek geweest (ik had knipperende ogen), ben het hele land door gereisd, heb een bruiloft gehad, heb in een supermooi hotel geslapen, ik heb BandHero gespeeld en Jesse McCartney gekaraookt, ik heb pizza gegeten, mijn mooiste jurkje aangehad en ik heb niettevergeten erg fijn geslapen.
Maar nu is het alweer zondag. En je hebt zo van die zondagen, waarop je weet dat je een drukke week te wachten staat. Dit is er eentje. Deze week ga ik:

- na 2 dagen ziek zijn, 1 dag atv en 2 dagen weekend (oftewel 5 dagen vrij) me eindelijk weer nestelen op mijn bureaustoel in Hoofddorp
- dus eindelijk weer een heleboel dingen vormgeven voor Marie Claire en me verlekkeren aan modeplaatjes en beautybeelden
- eindelijk mijn opdrachten voor de LOI afmaken
- weer een stukje verder schrijven aan mijn kinderverhaal (ik ben gestopt op een spannend moment)
- naar de tandarts (bind me vast)
- mijn langverwachte loon en stufi ontvangen
- pizza eten, veel kopjes thee drinken en weer hard genieten van nieuwe Style by Jury en GTST-afleveringen
- me ergeren aan wekkers die me om 6:45 uit mijn lieflijke dromen halen
- en last but not least: ik ga jullie weer dagelijks lastigvallen met mijn blogjes. ;-)

Have a nice zondag!

oMYgaaawd!

2010-09-13T20:28:00.002+02:00

JAWEEEEEEEEEEEEEEELLL!
Als ik 200 volgers heb, zie ik dat als een verjaardag. En daarom ga ik binnenkort trakteren. Op iets heeeeeeeeel moois. ALS ik natuurlijk bij de 200 kom. Anders vier ik wel lekker een feestje met mezelf ;-)

Even persen voor een dansje

2010-09-12T19:29:00.003+02:00

Heel, maar dan ook echt heel erg veel medelijden heb ik met de herfst. Wat moet de herfst zich ontzettend lelijk, vervelend, onzeker en ongewenst voelen. Als de mensen begin september alweer heimwee hebben naar de zon en met tegenzin weer naar hun werk gaan, is het de beurt aan de herfst. Die mag dagelijks de mensen gaan irriteren met zijn poep (hagel), plas (mist en regen) en wind. De herfst kan er niks aan doen dat hij alleen maar slecht weer kan brengen. Hij probeert het ieder jaar weer, maar het is gewoon zó moeilijk om zonnestralen te produceren. En iedereen haat hem. Paraplu's begeven het, kapsels worden verpest door windvlagen en auto's spatten onschuldige burgers nat als ze door een grote plas rijden. De hele bevolking is chagrijnig. Want de herfst is weer begonnen. Als het minst favoriete seizoen weer opdoemt, wetend dat iedereen hem een eikel vindt, wordt vanzelfsprekend het meest gebruikte gespreksonderwerp Het Weer ('Weertje, hè?'). Maar wel heel negatief. De herfst krijgt nooit eens een complimentje. Want iedereen is lelijker als het regent. Iedereen is later op z'n werk als het waait. En als het hagelt, haat iedereen z'n vaderland, en dat is de schuld van de arme herfst. Pas als de winter komt, en het eigenlijk nog veel guurder en kouder wordt, dan worden de mensen weer gelukkig. Want sneeuw is fijn, en de feestdagen maken alles goed. De herfst kan zich dan weer voor een jaartje verstoppen. Het arme beestje zal wel weggetrapt onder een rotsblok gaan liggen huilen tot 'ie volgend jaar weer mag verschijnen. Het is een eikel en een klootzak. Maar elk jaar probeert hij er weer een paar zonnestraaltjes uit te persen. Al is het maar op een zaterdagmiddag in oktober. Dan voelt 'ie zich eindelijk weer eens gewenst.

Arm lief herfstje. Van mij mag je lekker regenen hoor, als je echt niet anders kan. Maar pers er voor mij en de rest van Nederland nog even een paar zonnestraaltjes uit, als je wil. Al zijn het er maar een paar. Je kunt het wel. Dan krijg je daarna weer een liefdevolle regendans van mij.

10 dingen die je niet over me weet

2010-09-08T20:49:00.006+02:00

1. Ik ben erg goed in niezen. Mijn record is 14 keer.
2. Muziek die wordt bestempeld als fout, vind ik gewoon leuk. Ik snap niet wat er zo fout is aan de Sugababes. En Westlife (alhoewel ik ook wel zie dat het een bijeengeraapt groepje aalen is). De Macarena is mijn lijflied.
3. Mijn ouders kwamen op mijn naam toen ze een nieuwsbericht hoorden over een Duitse Silke die in de taxi was gestapt en door de chauffeur was vermoord.
4. Ik heb een trui met paarden. Ik haat paarden. Ik draag 'm ook nooit.
5. Ik lust geen koffie en geen energiedrank, geen prik en cola en sinas, geen kaas en drop en broccoli en ik krijg kippenvel van tandpasta.
6. Mijn moeder is de trouwste volger van mijn blog.
7. Het liefst begin ik de dag met Yogho Yogho.
8. Mijn paraplu heeft het vanmorgen begeven, de trein had vertraging, ik miste de bus en mijn schoenen sopten van binnen. De traktatie die ik op de redactie deed omdat ik 12 dagen geleden 20 was geworden, maakte alles goed. Ik heb zelf het meeste naar binnen gewerkt.
9. Matthijs van Nieuwkerk is voor mijn gevoel zes keer zo groot als ik en daarom heeft hij me eens opgetild.
10. Als ik een jongen was zou ik Steven heten.

Zo. Mocht je nog steeds geïnteresseerd in me zijn, dan verwijs ik je door naar de pagina met mijn levensverhaal in het kort.
Nu ga ik de herhaling van GTST kijken op internet, want ik wil dolgraag weten wie de vader is. Heejjjjdoeeeeeei!

Instabiele studentenpootjes

2010-09-06T20:13:00.005+02:00

Boem, hatseflats. Daar lag ik, languit op de stoep. Als een omgevallen vuilniszak. Ik weet niet of het de schuld is van de gedachten waar ik zo diep in verzonken was (volgens mij iets met mijn stagecontract) of de stoepen in Amsterdam die zo onvoorspelbaar kunnen zijn, maar plotseling vloog ik door de lucht voor de flatdeur van nummers 86 t/m 94 en een halve seconde later zat ik beduusd op de grond om me heen te kijken. Eerst schold ik wat, maar niet te hard. Ik ben bang voor mensen die dan op me afkomen met hun wandelstok omdat er dingen op de wereld zijn die veel erger zijn, dáár moet je pas om schelden. En ík moet gewoon uit mijn doppen kijken.

Het lag misschien wel aan de boodschappentassen die bijna zo zwaar waren als mijn lichaamsgewicht. Door de zakken vol bananen en spek en tomaten verloor ik misschien mijn evenwicht waarbij de stoeprand een cruciaal obstakel was. Had ik nou maar geluisterd naar de drie Marrokaanse jongens die ik afzonderlijk zag, die ene bij de diepvries, de ander bij de kassa en weer een ander bij de bankjes op het plein; of ze me even moesten helpen.
‘Nee hoor, gaat prima!’ glimlachte ik vriendelijk naar alle Mocro’s die ik tegenkwam. Het moet er behoorlijk onintelligent uit hebben gezien dat ik twaalf seconden later op m’n smoel lag.
Gelukkig was ook daar weer een vriendelijke Marrokaan ter plaatse – nummer 5 – die met zijn ‘Helpen?’ meteen mijn hart deed smelten. Mijn boodschappen weer in de tas, knietjes afgeklopt en met een grote lach op mijn gezicht liep ik weer naar huis. Ik vond mezelf namelijk best een beetje lachwekkend.

Nagellak versus hongerdood

2010-09-05T21:29:00.006+02:00

'Donkerrood! Ooohh, en roze, roze met glitter! Die heb je nog niet. Inladen maar. Hoppaaa.'
'Je hebt er al zoveel. Diep ademhalen, omkeren en doorlopen. Je kunt het best.'
'€1.29, min 50 procent! Geen geld. Dat is net zo weinig als een broodje bapao.'
'Broodjes bapao zijn goor. Doorlopen! Naarrrrr buiten!'
'Niet teveel nadenken. Misschien ben je morgen dood en dan heb je dit niet gehad. Dit wil je, Silke. Die nagellak wacht op je. Naarrrrr de kassa!'

Het is een bijna dagelijkse strijd die zich afspeelt op mijn schouders. Links geeft toe aan mijn nagellak- en koopverslaving en rechts doet haar uiterste best om mij op het rechte pad te houden. Ik denk dat ik na een hele tijd balanceren tussen goed en kwaad nu kan concluderen dat ik in balans ben. Echt waar. De ene keer koop ik een zak vol nieuwe nagellakpotjes, en de andere keer loop ik met opgeheven hoofd langs het make-upschap. Maar langs de schappen met make-up lopen is afzien. Als ik een zwak moment heb, heb ik last van rondvliegende hormonen of is het de 24e van de maand (studiefinanciering... een godsgeschenk). Het duiveltje op mijn schouder heeft dan de tijd van z'n leven.
'Kijk eens wat een prachtige potjes, Silke. En allemaal in kleuren die jij nog lang niet hebt.'
Het engeltje doet zelfs op zwakke momenten nog wel eens een poging om een stokje voor mijn nagellakverslaving te steken. 'Je hebt al in de tachtig potjes,' fluistert ze dan in mijn rechteroor. 'Je nagellakkastje puilt uit, je hebt al zesenveertig roodtinten en als je deze potjes nagellak koopt, kan je de laatste week van de maand niet eten.'
Met dat besef ga ik toch even hard twijfelen. Dan sta ik midden in de Ici Paris XL tussen een Guerlain en een Dior nagellak te twijfelen en dan keer ik me toch maar weer om naar de Kruidvat, waar de budgetpotjes schrééuwen om hun lijfje over de scanner te laten rollen. Eten is namelijk best belangrijk. Maar ja, nagellak ook. Op dat zwakke moment loop ik dan van Ici Paris naar de Kruidvat en weer terug naar Paris, om thuis tijdens het avondeten weer figuurlijk met mijn hoofd in de nagellak te zitten. Als ik dan eindelijk de spaghettislierten met moeite door m'n strot heb gekregen en het heel erg met mezelf eens ben hoe hard het leven van een student op kamers is, gris ik een bak chocolademousse uit de koelkast en trek ik mijn jas aan. Ik mag mezelf best een beetje verwennen, joh.

Duiveltje geeft me een schouderklopje.
'Precies. Ga maar gauw. Donkerpaars met een glansje zit nog niet in je collectie. Neem nog een hapje mousse en denk een beetje aan jezelf.'
Om twee voor negen 's avonds hol ik dan de winkel in om twintig minuten later op de bank mijn nagels te zitten lakken. Of ik het einde van de maand qua eten ga redden, dat betwijfel ik op zo'n moment, maar dat is niet eens het belangrijkste. ALS ik een eenzame hongerdood sterf, heb ik in ieder geval mooi gekleurde nagels.

Doodgewone Donderdagen

2010-09-02T20:49:00.006+02:00

Ik schrok wakker met Skyradio. Elke ochtend probeer ik te onthouden welke zanger me wakker maakt, maar ik vergeet het altijd weer, want ik doezel meteen weer in. Ik kan me van één keer herinneren wie me wakker jengelde: Mariah Carey, ergens in april. Dan ben je meteen goed wakker, geloof me.

De kinderen in bus 19 van 8:13 richting station Amsterdam Lelylaan fascineerden me weer zoals ze dat al sinds februari van dit jaar doen. Toen een jongetje van nog geen tien jaar iets vaags tegen zichzelf mompelde wat leek op 'Fuck waar zijn Jan en Klaas nou gaan zitten dan' besefte ik dat ik op mijn tiende nog nooit van het woord 'fuck' had gehoord. Wel van piemel en tieten en verdomme en zelfs van kut, maar fuck werd pas cool na de jaren negentig.

Op de redactie van Marie Claire startte ik mijn computer, las ik een mail van mijn moeder en ging ik aan het werk. Beautypagina. Nagellakken die verleidelijk uit de potjes druipen. Puur sadisme.
Ik at meergranencrackers met kruidenkaas, een kiwi en lurkte chocolademelk uit een flesje tijdens de lunch. Er volgden heel veel kopjes thee, een plak cake, chocoladekoekjes en nog meer thee.

Toen ik thuiskwam, gilde mijn kitten zo hard dat ik besloten heb haar als alarm of afschrikmiddel te gebruiken bij ongewenst bezoek. Mijn pizza is vanavond mislukt, mijn hoofd doet zeer maar de bak Maoam snoepjes troost een heleboel.

Ik downloade een overload aan Spice Girls en Westlife en nu is het tijd om te slapen. Fijn! Een dik kusje voor wie zich heeft geïnteresseerd in mijn doodgewone donderdag. Daaag! ;-)

Bibibi :(

2010-08-31T21:20:00.007+02:00

Waar ik al een tijdje bang voor was, is vandaag bevestigd. Mijn stageplek bij Marie Claire wordt dodelijk voor mijn pinpas. Het begon al toen ik me vandaag even ging 'inlezen'. Het blad doorbladeren om te kijken waar ik eigenlijk mee bezig ben. Natuurlijk werd ik overspoeld met mooie kleren, dure mascara's en panterprinttassen die eruit zien alsof ze uit de hemel zijn gevallen. En toen was ik zelf aan de beurt. Een modepagina opmaken over de camel coat: de kameelkleurige jassen die op het moment in de mode schijnen te zijn. Nou, ik vind ze geweldig hoor. Morgen begin ik aan een beautypagina, waarbij de make-upjes urenlang over mijn beeldscherm zullen dwalen. Kwijl. Als je de hele tijd dit soort helse verleidingen moet aanzien - want hels, dat is het, het is verschrikkelijk -, bied daar dan maar eens weerstand tegen.
SHOPPEN! DAT WIL IK! NIETS MEER EN NIETS MINDER!
Het wordt een zwaar half jaartje. Maar fijn zal het ook worden, hoor. Mijn eerste dag is geslaagd en oef, ik wil meeheeer!

Zeg hee,

2010-08-30T22:24:00.003+02:00

...wens me 's even succes. 1 keer maar. Dan kan ik lekker slapen. Morgen is het namelijk 31 augustus. Mijn eerste dag bij Marie Claire.
Vandaag ben ik weer teruggegaan naar m'n kamer, maar je kan het zo een verhuizing noemen, want ik had bijna m'n hele huisraad meegenomen naar mijn ouders. Wat ik nu dus weer mee wilde nemen naar Amsterdam. Ik heb op wonderbaarlijke wijze veel meer spullen opeens, en mijn kamer lijkt veel kleiner dan eerst. Maaaaaaaaar: IK HEB EEN PLANT! Dat hij nep is, is alleen maar goed, want dan hoef ik hem niet te verzorgen. Lezers van het eerste uur weten namelijk misschien nog wel dat ik daar in het begin van het jaar niet zo goed in was.
Ik duik nu mijn bed in, temidden van de grond die bezaaid is met schoenen, marshmellows, tassen en kabels. En DOE ME EVEN DAT SUCCESJE! Dikke X